Δύσκολη η περίοδος που διανύουμε,τόσο για εμάς όσο και για τα παιδάκια μας,καθώς ο περιορισμός και ο άπλετος χρόνος που περνάμε σπίτι μας κάνει να αναζητούμε συνεχώς δραστηριότητες.
Στην σημερινή ανάρτηση θα δεις βήμα βήμα πως να κατασκευάσεις με ελάχιστο κόστος ένα αλφαβητάρι.Φυσικά θα χρειαστείς έναν μικρό βοηθό που σίγουρα θα έχεις δίπλα σου...Τα υλικά που θα χρησιμοποιήσεις...
ένα τελάρο ζωγραφικής ή μακετόχαρτο (ιδανικά 35x45 cm)
μπουκάλια νερού
καπάκια από μπουκάλια
φαλτσέτα
πιστόλι σιλικόνης
ανεξίτηλο μαρκαδόρο
χρώμα (για το τελάρο)
1. Εάν επιλέξεις τελάρο ζωγραφικής μπορείς να χρωματίσεις ή ακόμα και να αναθέσεις στον μικρό σου βοηθό να δημιουργήσει επάνω του.Αν επιλέξεις μακετόχαρτο φρόντισε η επιλογή των χρωμάτων να είναι κατάλληλη για την επιφάνεια του.Εμείς βάψαμε τον καμβά με ακρυλικό χρώμα!(μπορείς να χρησιμοποιήσεις ακόμη και ένα κομμάτι χαρτόνι).
2.Το επόμενο βήμα είναι αποκλειστικά δουλειά της μαμάς.Κόψε τους λαιμούς από τα μπουκάλια. Ουσιαστικά αυτό που χρειάζεσαι είναι το βίδωμα. Αρχικά θα υπολογίσεις 24 (όσα τα γράμματα του αλφάβητου) και έπειτα άλλα 10 με 20 τεμάχια.
3.Στο καμβά γράψε τα γράμματα της αλφαβήτου και κόλλησε με την σιλικόνη τους 24 λαιμούς των μπουκαλιών στο επάνω μέρος ενώ στο κάτω κόλλησε τους υπόλοιπους λαιμούς.
4.Επάνω στα καπάκια γράψε με τον ανεξίτηλο μαρκαδόρο τα γράμματα του αλφάβητου όπως και στα επιπλέον καπάκια.έτσι θα έχεις 2-3 φορές το κάθε γράμμα .
Το αλφαβητάρι είναι έτοιμο!!!Στο επάνω μέρος βρίσκονται όλα τα γράμματα και στο κάτω οι κενές θέσεις για λεξούλες. Εύκολο με μηδαμινό κόστος και ανακυκλώσιμα υλικά κάνει την γραμματική παιχνίδι.Μπορείτε να παίξετε κρεμάλα ή να βοηθήσει το μικρό σου αστεράκι να κάνει αντιστοιχία των γραμμάτων μαθαίνοντας τα!
Η σημερινή ανάρτηση μου έχει ιδιαίτερη σημασία για μένα. Αυτή την φορά δεν θα μιλήσω για κάποιο θέμα της καθημερινότητας μου, ούτε θα περιγράψω κάποια αστεία ιστορία.Αυτή την φορά θα κρυφτώ πίσω από τις λέξεις και θα πάρω ένα μάθημα ζωής από έναν ήρωα!Ναι ήρωα γιατί υπάρχουν πολλοί μεγάλοι ήρωες τριγύρω μας όχι αυτοί με τις πολύχρωμες εντυπωσιακές στολές και τις απίστευτες δυνάμεις,αλλά αυτοί οι ήρωες με τις υπερδυνάμεις που μας νικούν χωρίς καν να μας αντιμετωπίσουν.Δεν μάχονται για την σωτηρία του πλανήτη αλλά παλεύουν καθημερινά με τους εχθρούς τους που είναι...πολλοί από εμάς.Πάνε κάποια χρόνια από τότε που σκέφτηκα να γράψω ένα θέμα για έναν τέτοιο σούπερ ήρωα αλλά μετά από σκέψη αποφάσισα πως ήμουν πολύ μικρή μπροστά σε αυτό το μεγαλείο ψυχής για να το αγγίξω..Τι άλλαξε όμως σήμερα;...σχεδόν τίποτα,εξακολουθώ να νιώθω μικρή,έξω από αυτό και να προσπαθώ να κατανοήσω με το μικρό μου μυαλό τι πραγματικά σημαίνει να μεγαλώνεις και να ζεις σαν πραγματικός ήρωας.
Ο μικρός μου φίλος ο Πάνος,ζει τον τελευταίο καιρό στην Ελβετία με την οικογένεια του.Είναι ένα χαμογελαστό μούτρο που η χαρά και η ηρεμία του σε καθηλώνουν μόνο από ένα του βλέμμα...Ο Πάνος μέσα από το προσωπικό του ιστολόγιο Panos' Adventures σε προσκαλεί να ζήσεις μαζί του περιπέτειες και να δεις τις εικόνες που αποτυπώνονται μέσα από αυτές.
Δεν είναι μόνο μια πρόσκληση να γνωρίσεις μαζί του τον κόσμο αλλά ένα μάθημα αισιοδοξίας και πίστης...Πίστη στον εαυτό σου,στην ελπίδα και στην βεβαιότητα ότι όλα μπορείς να τα καταφέρεις απλά αν το θελήσεις..Μέσα από αυτά τα πανέμορφα μάτια θα δεις τον κόσμο αλλιώς...αρκεί να σταθείς δίπλα του και να σου δείξει αυτόν τον κόσμο όπως μόνο εκείνος ξέρει..Και ναι ίσως αυτός ο κόσμος να μην είναι πάντα όμορφος και ακριβώς εκεί είναι το μεγάλο μάθημα που θα πάρεις...ο κόσμος έχει τα χρώματα που εσύ του δίνεις.
Πάνο μου σου στέλνω ένα τεράστιο φιλί περιμένω με ανυπομονησία τις επόμενες περιπέτειες σου.
Επίσκεψού την σελίδα του Πάνου Panos' Adventures στο facebook και ταξίδεψε μέσα από τις δικές του εικόνες...
υγ. ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Φώτη,την Στεφανία,την Σταθούλα και φυσικά τον Πάνο...όχι μόνο που μου επέτρεψαν να ανεβάσω αυτό το θέμα αλλά εξαιτίας τους σταμάτησα να γκρινιάζω!
Γενικά δεν μπορώ να πω ότι μεγάλωσα!Αν δει κάποιος το δωμάτιο μου πιο πολύ θυμίζει εφηβικό δωμάτιο παρά κρεβατοκάμαρα μιας γυναίκας 38 χρόνων!!!Αφίσες από συναυλίες,μαύρες κουρτίνες,κρανία και πίνακες με σκελετούς!Ναι το ομολογώ δεν θα μεγαλώσω πότε!Αρνούμαι!!!
Εκτός από το να παραμένω αιώνια έφηβη τρελαίνομαι να φτιάχνω πράγματα. Είναι και η παραξενιά μου που δεν βρίσκω πότε αυτό που θέλω οπότε το κατασκευάζω!Επί μήνες έψαχνα ένα κομοδίνο.Ένα κλασικό κομοδίνο βρε παιδί μου,χωρίς να έχει κάποιο διαστημικό σχέδιο.Αλλά μάταια...ώσπου μια φίλη μου είπε για ένα μοναχικό λευκό κομοδίνο που δεν χρειαζόταν πια. Χμ..λευκό?που να ταιριάξει ένα λευκό κομοδίνο στα venge/μαύρα έπιπλά μου..Και ήταν τόσο νέο..τόσο γερό για να μην έχει θέση πουθενά!!!Όχι δεν θα καταδικαστείς από το χρώμα σου.Πρώτον η άριστη ποιότητά του (μιλάμε για έπιπλο όχι τις φλούδες που κυκλοφορούν πλέον) και δεύτερον ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν!
Μια πολύ καλή ιδέα θα ήταν να το τρίψω προσεκτικά και να το βάψω στοργικά...αλλά όχι.Το σύμπαν σε έφερε σε μένα μικρό μου κομοδίνο για να γίνεις ένα μοναδικό κομμάτι στο ξεχωριστό δωμάτιό μου...
Το μόνο που χρειαζόταν για να μεταμορφωθεί από ένα απλό κομοδίνο σε ένα έργο τέχνης ήταν απλά κόλλα,ένα πινέλο και μερικά τεύχη από κόμικ!
Δεν χρειάζονται κάποιες οδηγίες παραπέρα,έσκισα τις σελίδες των κόμικ σε μικρά κομμάτια και άρχισα το κολάζ.
Αφού έντυσα όλο το κομοδίνο (την βάση του επίπλου και τα συρτάρια)με τα σκισμένα κομμάτια των κόμικ το άφησα να στεγνώσει και πέρασα από πάνω λούστρο σε σπρέι για να το θωρακίσω και να σταθεροποιήσω ουσιαστικά τα κολλημένα κομμάτια χαρτιού.
Λίγες ώρες μετά εφόσον είχε στεγνώσει και το λούστρο έτοιμο!
Όχι να καμαρώσω για τον εαυτό μου αλλά καμία σχέση!
Το αγαπώ, το λατρεύω και έχει γίνει το αγαπημένο μου!!!
Η λεωφόρος των κομματιασμένων ονείρων..Το αγαπώ αυτό το τραγούδι. Ένα υπέροχο κομμάτι των Green Day περιγράφει πώς κάποιος περιφέρεται μόνος στην λεωφόρο των κομματιασμένων ονείρων. Ίσως των δικών του,ίσως όλων τον ανθρώπων. Θα μπορούσε να υπάρχει μια λεωφόρος ή ένα μέρος όπου πηγαίνουν όλα εκείνα τα όνειρα που γίνανε κομμάτια, κάτι σαν την κόλαση που καταδικάζονται όλοι οι αμαρτωλοί.Θα μπορούσε ίσως να υπάρχει μια κόλαση για όλα εκείνα τα όνειρα και τα συναισθήματα που τελικά έπεσαν και έγιναν κομμάτια...θρύψαλα.
Περπατώ σε έναν μοναχικό δρόμο,το μόνο που έχω γνωρίσει ποτέ
Δεν ξέρω πού πηγαίνει,αλλά είμαι μόνο εγώ και βαδίζω μόνος μου
Νομίζω πως κάπως έτσι είναι όλη η ζωή. Ξέρεις πως το φαντάζομαι; Να ξεκινάς από την αρχή του δρόμου που μοιάζει να μην υπάρχει.Στέκεσαι φοβισμένος και αμίλητος βλέποντας μπροστά σου έναν στενό δρόμο που ίσα ίσα χωράει το βήμα σου. Γυρίσεις πίσω να δεις την αρχή του αλλά σου φαίνεται πως είσαι στο πουθενά. Δεν υπάρχει αρχή είναι σαν να σαι στην μέση αλλά δεν θυμάσαι να ξεκίνησες από κάπου.Και κάνεις ένα βήμα προς τα μπρος,δεύτερο...τρίτο,αρχίζεις να περπατάς προς την κατεύθυνσή του...και είσαι μόνος.Νιώθεις μόνος φοβισμένος, κρυώνεις, όλα αυτά που νιώθεις μέσα στην μοναξιά σου. Αριστερά και δεξιά σου υπάρχουν εικόνες,σαν τηλεοπτικοί δέκτες με διάφορες εικόνες από τα όνειρα σου.Όλα αυτά τα γυάλινα όνειρα που χτίσανε με τα κομμάτια τους αυτόν τον δρόμο.
Η σκιά μου είναι η μόνη που περπατά δίπλα μου,η ρηχή καρδιά μου είναι το μόνο πράγμα που χτυπά.
Μερικές φορές εύχομαι κάποιος εκεί έξω να με βρει
Μέχρι τότε βαδίζω μόνος μου
Δεν μπορείς να καταλάβεις αν επέλεξες να είσαι μόνος ή αν έπρεπε και εύχεσαι κάποιος να ήταν δίπλα σου, όχι για να μην φοβάσαι αλλά για να είναι λιγότερο σκληρός και δύσκολος ο δρόμος σου. Είναι πιο ωραίο όταν έχεις παρέα αλλά ακόμη πιο σκληρό όταν κάποιος σε αφήνει μόνο. κάπου εκεί που νιώθεις πως κάποιος σου κρατάει το χέρι γυρίζεις το βλέμμα σου και βλέπεις ότι περπατάς πάλι μόνος και τα μάτια σου κοιτούν την εικόνα της στιγμής που σταματούν να σε κρατούν. Μένεις εκεί για λίγα λεπτά και βλέπεις την ίδια σκηνή ξανά και ξανά.Μοιάζει σαν να είναι αιώνας αλλά έχουν περάσει μόλις λίγα λεπτά και συνεχίζεις. Κάπως έτσι φαντάζομαι την λεωφόρο των κομματιασμένων ονείρων.
Τώρα θα σκέφτεσαι τι με έχει πιάσει και γράφω στις 11 παρά βράδυ Σαββάτου,λίγο πριν τα βεγγαλικά της Ανάστασης σκάσουν στον ουρανό, για ένα τραγούδι. Δεν ξέρω,ίσως γιατί άκουσα αυτό το τραγούδι και θυμήθηκα τα δικά μου κομματιασμένα όνειρα. ίσως γιατί το κλίμα είναι έτσι κι αλλιώς βαρύ αυτές τις μέρες.Ίσως γιατί λίγο πολύ όλοι περπατάμε μόνοι και οι σκελετοί που ζουν μέσα μας ανεβαίνουν κάθε τόσο από τα υπόγεια για να μας θυμίσουν πόσο μόνοι είμαστε τελικά. Σου φαίνεται απαισιόδοξο το ξέρω αλλά δεν είναι.Δεν θέλω να πιστέψω ότι δεν θα υπάρχει κανείς σε αυτόν τον δρόμο, όχι γιατί έχω ανάγκη κάποιον να μου κρατάει το χέρι.Οι άνθρωποι για μένα δεν είναι ανάγκες, ούτε έρχονται για να καλύψουν κενά, ούτε να μας βαρύνουν. Πραγματικά ακόμη και τώρα δεν ξέρω γιατί έρχονται οι άνθρωποι στην ζωή μας αλλά μάλλον για να μας δώσουν κάτι γιατί ακόμα και από τον πόνο που ίσως σου προσφέρει κάποιος άνθρωπός κερδίσεις κάτι.
Όσο παράξενο και να ακούγεται αυτό το τραγούδι το αγαπώ. Με κάνει να παίρνω μια βαθιά ανάσα και να πιστεύω ότι κανένας άνθρωπός δεν περπατάει μόνος του. Δεν θέλω να το πιστέψω,Για΄τι αν καλωσορίσεις την μοναξιά είναι μεγάλη και αρχίζει να πιάνει χώρο μέσα σου.Το έχω δει πως είναι ένας άνθρωπος που επέλεξε να μην νιώθει τίποτα γιατί αγάπησε την μοναξιά του. Όταν μου το είχε πει γέλασα αλλά με τον καιρό είδα ότι μοναξιά γίνεται τσιμέντο μέσα στην ψυχή. Πίστευα ότι τα συναισθήματα δεν μπορούν να πάψουν να υπάρχουν αλλά δεν ισχύει. Αν πάψεις να αγαπάς, να εμπιστεύεσαι, να αφήνεσαι τότε εκείνος ο διακόπτης που τα τροφοδοτεί κλείνει. Και στο υπογράφω κανείς μα κανείς δεν μπορεί να τον ανοίξει. και όποιος και να σταθεί δίπλα σου προσπαθώντας να σου πιάσει το χέρι,όποιος σε βρήκε μόνο σε αυτόν τον δρόμο,όπως λέει και το τραγούδι,απλά σε λίγα βήματα θα καταλάβει ότι είναι εκείνος μόνος και δεν τον βρήκε ποτέ κάνεις.
Δεν ζηλεύω τους ανθρώπους που επέλεξαν να είναι μόνοι.Κάτι τους έκανε να κλείσουν αυτό τον διακόπτη.Χαίρομαι πολύ όμως όλους εκείνους που δεν περπατάνε μόνοι.Που βρέθηκαν άνθρωποι να δουν ποιοι πραγματικά είναι γιατί είναι υπέροχο να αφήνεσαι και να ξέρεις πως κάποιος είναι εκεί γι αυτό που είσαι,όχι γιατί θέλει να σε κάνει κάπως αλλιώς ή μοιάζεις με κάποιον άλλον.
Πήγε κιόλας 11..Δε θα ευχηθώ καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα. Θα ευχηθώ σε όσους περπατάνε μόνοι να βρεθούν γρήγορα στο τέρμα αυτής της λεωφόρου και εκεί να βρίσκεται αυτό που πραγματικά θέλουν. Εύχομαι οι άνθρωποι να βλέπουν πιο καθαρά στα μάτια των ανθρώπων,να βλέπουν στον κάθε έναν αυτό που πραγματικά είναι..εύχομαι οι άνθρωποι που δεν αξίζουν να είναι μόνοι να μην ανοίξουν πότε την πόρτα στην μοναξιά.
Υγ. στα τελευταία θέματα που ανεβάζω υπάρχουν ερωτήσεις για το αν μου συμβαίνει κάτι και γράφω γι αυτό προσπαθώντας να πω κάτι σε κάποιον. Σίγουρα δεν είναι παραμυθάκια,αλλά δεν θα έγραφα κάτι στο blog μου προσπαθώντας να στείλω ένα μήνυμα.Είναι σκέψεις που συναισθήματα που δημιουργούνται όταν κάτι με επηρεάζει,κάτι που βιώνω η ίδια, ή ακούω γι αυτό και αναπτύσσεται στο τρελαμένο μου μυαλό σαν ιδέα. Δεν θα το συζητήσω με κανέναν γιατί δεν χρειάζεται.Το μοιράζομαι εδώ τόσο απλά...μα πες μου δεν είναι υπέροχο τραγούδι που αξίζει να γράψεις γι αυτό;
"Τα κανονικά παιδιά γεννιούνται κανονικά, μεγαλώνουν κανονικά, ονειρεύονται κανονικά, ερωτεύονται κανονικά και πεθαίνουν κανονικά".
'Όσοι στην εφηβεία σας αγαπήσατε την ελληνική ροκ σκηνή και βάλατε τσίτα τον ήχο ακούγοντας Τρύπες τότε θα θυμάστε τον Γιάννη Αγγελάκα να ρωτάει την "μαμά του" για "τα κανονικά παιδιά". Τελικά στα 37 μου (ντάξη οκ 38 παρά) έρχομαι και ρωτάω...μάθαμε ποια είναι τα κανονικά παιδιά;..ναι καλά το σκέφτεσαι..κάτι έχω στο μυαλό μου και υπόσχομαι να μην είμαι πολύ επιθετική σε αυτήν την ανάρτηση. Αφενός γιατί οι απόψεις μου είναι τεκτηριωμένες και αφετέρου γιατί το νιώθω πως στο θέμα παιδιών προσπαθώντας να δώσω σε κάποιον να καταλάβει το αυτονόητο, είναι σαν να προσπαθώ να μάθω ένα γουρούνι να τραγουδάει..από την μια αυτό είναι αδύνατον και από την άλλη ενοχλώ το γουρούνι.Ποίος είναι ο λόγος όμως που Σάββατο απόγευμα έκατσα μπροστά στον υπολογιστή μου για να γράψω αυτή την ανάρτηση..άκου λοιπόν..
Πίνω καφέ..και σκέφτομαι να κάνω ένα τελευταίο τσιγάρο και να σηκωθώ να ξεκινήσω τις υπόλοιπες λαμπάδες που πρέπει να τελειώσω μέχρι που πέφτω σε ένα post στο facebοok το οποίο μιλούσε για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε μονογονεϊκές οικογένειες. Καταιγισμός σχολίων από κάτω..για το πόσο εγωιστικό είναι για μια γυναίκα να κρατήσει μόνη της ένα παιδί, για το πόσο εύκολο είναι το διαζύγιο σήμερα, για το πόσο τα ζευγάρια δεν έχουν υπομονή..που οι γυναίκες δεν κρατάνε τα σπίτια..πόσα στρώματα τούρτας διάβασες μέχρι τώρα; μην σε κουράσω άλλο γιατί θα γίνει σαν το Empire State Building που μετράει 102 ορόφους,θα σου βάλω όμως το κερασάκι!Για να είναι υγιή τα παιδιά πρέπει να έχουν και τους δυο γονείς!!! Μμμμμ ok love...
Πως είναι το έργο της κοινωνίας? Μπαμπάς-μαμά-παιδάκια.. Αν νομίζεις ότι η διαφήμιση του βουτύρου στην τηλεόραση όπου η μαμά (υπέρλαμπρη) έχει ετοιμάσει το πρωινό και ο μπαμπάς χαρούμενος βάζει γάλα στα δημητριακά των παιδιών του είναι real life ξύπνα!!!Φυσικά και υπάρχουν ερωτευμένα και ευτυχισμένα ζευγάρια που θα μπορούσαν να είναι μια πολύ ωραία εικόνα για την κοινωνία μας που πάει καταδιαόλου και μια αίσθηση αισιοδοξίας ότι τελικά δεν έχουν ισοπεδωθεί όλα!Είναι υπέροχο να επιλέξεις να ζήσεις την ζωή σου με έναν άνθρωπο και παρόλα τα καθημερινά μικρά ή μεγάλα προβλήματα να έχεις τον άνθρωπό σου και όλο αυτό να ολοκληρώνεται με τα παιδιά.Ναι είναι τέλειο και πιστεύω ότι υπάρχει,ξέρω ότι υπάρχει,έχω πολλά παραδείγματα γύρω μου που με κάνουν να πιστεύω σε αυτό. Δεν θα κάτσω σαν χωρισμένη κακιασμένη κυράτσα να ασχοληθώ με τα ευτυχισμένα ζευγάρια..γιατί δεν έχω κανένα κόμπλεξ πάνω σε αυτό,ούτε έχω να βγάλω κακία για κάτι...ρεεε υπάρχουν ευτυχισμένα ζευγάρια,αλλού είναι το θέμα μου.Στερεότυπα!!!
Τα παιδιά για να είναι υγιή χρειάζονται και τους δυο γονείς..Ναι οι γονείς είναι αυτοί που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας,βάζουν τις βάσεις γι αυτό που θα γίνουμε ως ένα σημείο της ζωής μας.Και το λέω αυτό γιατί από κάποια ηλικία και μετά δεν φταίει ούτε η μαμά μας ούτε ο μπαμπάς μας για τις επιλογές μας αλλά εμείς!Δίνει ο καθένας τους κάτι διαφορετικό στο παιδί και έχουν τελείως διαφορετικό ρόλο στην ζωή του. Οκ δεν διαφωνώ..αυτό είναι το κανονικό; Δηλαδή οτιδήποτε πέρα από αυτό είναι μη φυσιολογικό;αφύσικο;τι; Αν ένας γονέας χάσει τον σύντροφό του τα παιδιά του είναι άρρωστα;μη φυσιολογικά; και μην μου πεις ότι επειδή φύγει από την ζωή ένας γονιός είναι άλλο γιατί δεν είναι.Δηλαδή ένα παιδί που μεγαλώσει φυσιολογικά και στα 20 πχ χάσει τον έναν γονιό του περνάει από το υγείες στο άρρωστο; Για να είναι τα παιδιά καλά πρέπει να έχουν και τους δυο γονείς no matter what;
Άκου σε λίγο προσεκτικά.Δεν υπάρχουν κανονικά παιδιά.Υπάρχουν παιδιά που χρειάζονται ηρεμία,αγάπη και προσοχή.Υπάρχουν παιδιά που έχουν ανάγκη να είσαι διπλά τους,να τους προσφέρεις ασφάλεια και να ξέρουν ότι θα είσαι εκεί. Να τα πιάσεις από το χέρι και να τους δείξεις τον κόσμο,είτε έχεις σύμμαχο στο ταξίδι σου ως γονιός είτε είσαι μόνος σου.Όλοι οι γονείς που νοιάζονται για τα παιδιά τους αγωνιούν καθημερινά,δεν θα σου πω ότι ένας μονογονέας περνάει ζόρια γιατί και αυτό είναι στερεότυπο,θα σου πω όμως ότι μεγαλώνοντας μόνη μου τα παιδιά μου τον φόβο μου για το μέλλον τον μοιράζομαι με το ταβάνι μου λίγο πριν κοιμηθώ. Αν κάτι δεν πάει καλά λέω "δεν πρόσεξα-δεν το είδα-έκανα λάθος"..σε μένα δεν υπάρχει πληθυντικός, φταίω για όλα και επωμίζομαι όλες τις ευθύνες.Το ότι επέλεξα να μεγαλώσω τα παιδιά μου μόνη ήταν κάτι που έπρεπε να κάνω για όλους και δεν θα κάτσω να αναλύσω ποιος φταίει ή αν προσπάθησα, αυτό το ξέρω εγώ και δεν πέφτει λόγος σε κανέναν,αλλά νομίζεις ότι τα παιδιά μου δεν είναι υγιή γιατί τους στέρησα την καθημερινή παρουσία του πατέρα τους;Με θεωρείς εγωίστρια γατί το επέλεξα; Ποιος είσαι εσύ που θα το κρίνεις; Τι είσαι εσύ που θα μιλήσεις για υγειά,για φυσιολογικότητα;
Αν κάποιος νομίζει ότι μόνο μια παρουσία αρκεί κάνει μέγα λάθος.Ένα ζευγάρι που ζει μαζί και πίσω από την πόρτα του σπιτιού του μαλώνει,δεν έχει επικοινωνία,ποια υγεία προσφέρει στα παιδιά του;ποια φυσιολογική ζωή έχουν παιδιά που βλέπουν ένα πατέρα κολλημένο στο κινητό,μια μάνα στον κόσμο της,για να μην αναφέρω τα παραδείγματα που γονείς κακοποιούν τα παιδιά τους. Μήπως να αναφερθώ στη γυναίκα που έμεινε μόνη όταν την εγκατέλειψε ο σύντροφός της στην ανακοίνωση της εγκυμοσύνης και επέλεξε να κρατήσει αυτό το παιδί αντί να το πετάξει στον κάδο κάποιού γυναικολόγου; Τι μήνυμα περνάς στο παιδί σου εσύ;Αν στο μέλλον του δεν είναι ευτυχισμένο να παραμείνει σε ένα γάμο γιατί τα παιδιά του δεν θα είναι υγιή..;και το θεωρείς αυτό φυσιολογικό;
Υπάρχουν παιδιά που βιώνουν φρικτά πράγματα από τους γονείς τους,υπάρχουν παιδιά που καταλήγουν στις γωνίες στενών να χτυπάνε ενέσεις και στο σπίτι να είναι ένας μπαμπάς και μια μαμά,υπάρχουν παιδιά χωρισμένων γονιών που γίνονται αξιόλογοι άνθρωποι στην κοινωνία...ξέρεις ποιο είναι το μυστικό;,,η αγάπη,η προσοχή,η σιγουριά. όχι το ποιος ξενυχτούσε τα βραδιά αλλά ότι κάποιος ήταν ή δεν ήταν εκεί. Υπάρχουν άνθρωποι που μετά από ένα διαζύγιο έγιναν οι καλύτεροι γονείς για τα παιδιά τους,υπάρχουν πατεράδες μάνες που ήταν υπέρ αρκετοί ώστε να μεγαλώσουν μόνοι τους τα παιδιά τους και εκείνα να μην νιώσουν πότε την απώλεια,το κενό,την απουσία του "φυσιολογικού". Μην μου ξανά πεις λοιπόν για κανονικά παιδιά γιατί στο μόνο που διαφέρουμε είναι στην ποσότητα και όχι στην ποιότητα..Στο σπίτι μου μεγαλώνω δυο υπέροχα υγειεστατα και φυσιολογικότατα παιδιά,που γελάνε, κάνουν ζαβολιές και έχουν έναν άνθρωπο να τα συμβουλέψει να τα αγκαλιάσει τόσο σφιχτά σαν δέκα άνθρωποι μαζί..Και δεν είναι μόνο τα δικά μου παιδιά,υπάρχουν πολλά τέτοια παιδιά εκεί έξω. Σταμάτα να σκέφτεσαι ότι υπάρχει το πλάνο που πρέπει να ακολουθήσεις και ζήσε.Δεν είναι αποτυχία το να διαφέρεις,δεν υπάρχει φυσιολογικό και κανονικό,υπάρχει η ζωή σου,υπάρχουν τα παιδιά που αν τελικά θέλουμε να αλλάξουν πότε αυτόν τον κόσμο πρέπει να γκρεμίσουμε εμείς από τώρα τα στερεότυπα και τους ηλίθιους κανόνες που οριοθετούν την υγεία και την φυσιολογικότητα επιφανειακά και όχι ουσιαστικά.Βγάλε από το μυαλό σου το μοντέλο που σε ταΐζουν και δώσε όλη σου την ενέργεια όχι στην ομαδοποίηση αλλά στο πως θα γίνεις το θεμέλιο για έναν κόσμο που δεν χρειάζεται να πληρείς συγκεκριμένες προδιαγραφές για να είσαι αποδεκτός. Χτίσε τον κόσμο απλό χωρίς ταμπέλες γιατί η ζωή δεν είναι αντικείμενο να την ονομάσεις,οι άνθρωποι δεν είναι σελίδες να τους τοποθετείς στον ανάλογο ντοσιέ και κυρίως γιατί η διαφορετικότητα κάνει τον κόσμο μοναδικό.
Σήμερα δεν θα κλείσω την ανάρτηση σαν Πέννυ,ούτε σαν Peloma BoQ αλλά σαν την μαμά δυο υγιή παιδιών..και με την ευχή κανένα παιδί να μην χρειαστεί να υπερασπιστεί την φυσιολογικότητα του απέναντι σε σάπια μυαλά και παρωχημένες ιδέες.
Επιλεκτικά ευαίσθητος αλλά όχι βλάκας..Είναι πολλά που γυρίζουν στο μυαλό μου προσπαθώντας να δώσω την έννοια της φράσης αυτής. Και κάπου εκεί τα σταματάει όλα η ερώτηση..τελικά το να γίνεσαι ευαίσθητος αυτόματα γίνεσαι και βλάκας; Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση ,σίγουρα όμως θα υπάρχουν και οι περιπτώσεις εκείνες που στα μάτια κάποιων είσαι ο βλάκας της υπόθεσης. Είναι ανάλογα το τι θέλεις να κάνεις, να αποδείξεις στους άλλους ότι απλά στην δική τους περίπτωση λειτούργησες διαφορετικά ή να επαναπαυτείς γνωρίζοντας εσύ ο ίδιος το ποιος είσαι;
Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να σε καταλάβει, να μπει στην θέση σου και να δείξει κατανόηση, αλλά όλοι απαιτούν...Είναι σαν να πηγαίνεις να πάρεις ένα ζευγάρι παπούτσια και αφού βρίσκεις ανάμεσα σε χιλιάδες αυτό που σου αρέσει πηγαίνεις τελικά στο ταμείο και αρχίζεις...θέλω αυτά τα παπούτσια αλλά σε άλλο χρώμα, με άλλα κορδόνια,σε διαφορετικό στιλ και με άλλο πάτο...Λογικό δεν είναι ο υπάλληλος να σου πει..έχουμε μόνο αυτά.Κάπως έτσι είναι κ με τους ανθρώπους, βρίσκουν αυτό που θέλουν αλλά τελικά δεν τους αρέσει αυτό, εκείνο, το άλλο και ψάχνουν τρόπους να σου αποδείξουν πόσο λάθος είσαι..τι κι αν είσαι η δική τους επιλογή...εσύ είσαι λάθος.Και κάπου εκεί έρχεσαι και γίνεσαι ευαίσθητος.. Αναρωτιέσαι το γιατί μπαίνεις σε μια διαδικασία να τεστάρεις τον εαυτό σου να αμφισβητείς τα όσα δούλεψες με σένα γιατί απλά είσαι ένα ζευγάρι παπούτσια που ναι μεν από την βιτρίνα είσαι αυτό που έψαχνε κάποιος αλλά τελικά σε θέλει κάπως αλλιώς. Όπως λοιπόν κανείς δεν έχει την υποχρέωση να μπει στην δική σου θέση έτσι και εσένα δεν σε υποχρεώνει κανείς να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι. Σίγουρα δεν μπορούν να σου αρέσουν όλα, και δεν μιλάω για συμβιβασμό μιλάω για τις περιπτώσεις που γδύνεις την ψυχή σου, που ανοίγεσαι και ρίχνεις όλες τις αντιστάσεις σου και στο τέλος καταλήγεις ο βλάκας. Κανείς δεν πιστεύω ότι είναι βλάκας,όλοι γινόμαστε επιλεκτικά ευαίσθητοι αλλά σε περιπτώσεις και ανθρώπους που κάτι μέσα μας μας λέει ότι αξίζει να δείξουμε και αυτό το κομμάτι του εαυτού μας. Δυστυχώς όμως συνήθως στις ανθρώπινες σχέσεις καταλήγεις να είσαι...ο βλάκας.Αυτός που είναι ο κλαψιάρης, ο αδύναμος,ένας ωραιότατος σάκος του μποξ γιατί έδειξες ευαισθησία..και τι κάνουμε όταν κάποιος πέφτει κάτω;μα τον χτυπάμε για να μείνει κάτω..
Η ευαισθησία δεν είναι να κλαις στις ρομαντικές ταινίες όπου ο τάδε αγαπάει την τάδε και η ταινία τελειώνει με ένα τεράστιο ναι σε μια πρόταση γάμου πάνω σε ένα αερόστατο που χάνεται στο ηλιοβασίλεμα. Ευαισθησία μπορείς να δείξεις με κατανόηση,με διακριτικότητα, με το να ξεχνάς,με το ανοίγεις όλα σου τα χαρτιά και να γίνεσαι διάφανος. Ευαισθησία μπορείς να δείξεις όταν θέλεις να αφήσεις πίσω σου κάτι άσχημο να διαγραφείς και να προχωράς με όποιο κόστος. Αυτό είναι δύναμη,γιατί το να τσαλακωθείς να πονέσεις μπροστά σε κάποιον θέλει θάρρος και δύναμη,μένεις εκεί και το αντιμετωπίζεις με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για σένα ως προς τους άλλους. Το πιο εύκολο θα ήταν να πεις ένα δεν με νοιάζει κ να φύγεις.Οι βλάκες αλλάζουνε σελίδα,οι δυνατοί διαβάζουν μέχρι το τέλος ακόμα και αν ξέρουν το φινάλε.
Τελικά τι θα ήταν το καλύτερο; Να παραμένεις ψυχρός σε όλες τις φάσεις τς ζωής σου για να παραμένεις πάντα ο έξυπνος ή να δείχνεις αυτό που νιώθεις ακόμα και αν γίνεσαι βλάκας;..ούτε αυτή την απάντηση της ξέρω κυρίως γιατί δεν με αφορά η ερώτηση..Για μένα η γνώμη του άλλου είναι περιττή,δεν με αφορά πως μπορεί να με κρίνει κάποιος σε περιπτώσεις που λειτουργώ με ευαισθησία.Βλάκας όμως δεν είμαι, γιατί όσοι είναι αυτοί που γελάνε πίσω από τις αντιδράσεις μου άλλη τόση είναι και η ηρεμία μου όταν σκέφτομαι ότι αντέδρασα όπως ένιωσα εκείνη την στιγμή. Γιατί για σένα το σημαντικό μπορεί να είναι ποιος έμεινε όρθιος για μένα το σημαντικό είναι ότι ξανά σηκώθηκα.Δεν χρειάζεται να μετράς δίκαιο και νίκες, έχει όμως μεγάλη αξία να μετράς προσπάθειες.Ο κάθε ένας διαλέγει το πως θέλει να είναι, εγώ διαλέγω να μην αφήνω τίποτα μέσα μου να με τρώει,γιατί όταν θα έρθει η στιγμή που τίποτα από όλα αυτά δεν θα έχει σημασία,για μένα θα έχει σημασία ότι έπαιξα με ανοιχτά χαρτιά και χωρίς όρους.Θα συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο αλλά θα σου πω ένα μυστικό..έκλεψα και διάβασα την περίληψη όποτε ξέρω πως θα τελειώσει..Ακόμη και αν τσαλακώθηκα και με κοροϊδεύεις είχα τουλάχιστον το θάρρος να δείξω τι ένιωθα και κυρίως ότι κάτι ένιωσα. Όπως είχε πει ο Σωκράτης και υπάρχει και στον τάφο του Τζιμάκου του Μόρισον "Πράττω κατά τον δαίμονα εαυτού" και τίποτα δεν θα το αλλάξει αυτό. Δεν μιλάω για τα λάθη ή τα πάθη μου,για τις στιγμές που μπορεί να παραλογίζομαι ή να παρεξηγώ,αλλά για τις στιγμές που γίνομαι επιλεκτικά ευαίσθητη και όχι βλάκας.
Τα παιδιά μου μεγάλωσαν με σταράκια,ακριβώς όπως εγώ και εσύ.Τα χαρακτηριστικά πάνινα παπούτσια είναι το σήμα κατατεθέν της αιώνιας εφηβείας. Μαύρα, πράσινα,λευκά, σε χαμηλό ή μποτάκι..δύσκολα μπορείς να τους αντισταθείς...this shoes are made for everyone! Από μωράκια έως και τα "είντα" δεν σου κάνει εντύπωση να τα βλέπεις να περπατάνε στους δρόμους την μέρα ή την νύχτα!Έλα ξέρεις οτι τα σταράκια δεν είναι μόνο μια safe επιλογή,είναι το πατούμενο που θα σε βγάλει ασπροπρόσωπο!Αγαπάμε σταράκια!!! Σε όλα τα χρώματα,σχέδια και στυλ...Είναι σαν να υπάρχουν από πάντα και όλοι μας έστω μια φορά στην ζωή μας τα τιμήσαμε (κάποιοι από μας...για όλη μας την ζωή)Τι γίνεται όμως όταν το τιμημένο all star περνάει σε άλλα πόδια? Απλά το αλλάζεις!
Στεκόντουσαν σε μια σκοτεινή γωνία στη παπουτσοθήκη..λυπημένα και μόνα..δεν είχαν ολοκληρώσει ακόμα τον κύκλο τους σε αυτό τον μάταιο τούτο κόσμο...ώσπου μια μέρα ο γιος μου άνοιξε το κουτί τα έβγαλε και είπε..."αυτά θέλω"...Και αν έχει φορέσει σταρακια αυτό το παιδί..μπλε κόκκινα,άσπρα,πράσινα,μαύρα...αλλά ροζ...χμμμ ροζ είναι...γτ πρέπει να μείνουν έτσι όμως...χρώμα, φαντασία και μαζί με τον Ηλία ξεκινάμε την επιχείρηση all star makeover...Τα όπλα μας..ένα πινέλο και χρώματα υφασμάτων...
Δεν χρειάστηκε να κάνουμε και πολλά...Με σκούρο μπλε χρώμα έβαψα όλο το ύφασμα του παπουτσιού ακολουθώντας τις αναγραφόμενες οδηγίες.
Στην συνέχεια απλά ζωγραφίσαμε τα σχέδια που ταιριάζουν στον μικρό μου χουλιγκάνο...και voilà..κορδόνια και έτοιμα...άλλωστε τα σταράκια δεν χρειάζονται και πολλά..όσο πιο ταλαιπωρημένα..τόσο καλύτερα!!!
..και όχι μόνο διασκέδασε την διαδικασία..αλλά τα χαίρεται κ με το παραπάνω!
Καλοκαίρι 2018..ποιο καλοκαίρι δηλαδή που λίγο έμεινε..Πότε ήρθε πότε μας έμεινε ένας μήνας ούτε που το κατάλαβα. Όχι ότι είχα κ χρόνο να το σκεφτώ αλλά και ο καιρός δεν βοήθησε και ιδιαίτερα..Αλήθεια ξανά ζήσαμε τέτοιο καλοκαίρι? Από όποια πλευρά και να το πάρεις ,γεγονότων, καιρού,νομίζω όχι..Αλλά...δεν μας πτοεί τίποτα.Ω σαν τις κατσαρίδες θα επιβιώσουμε και πάλι και θα έρθει ο χειμώνας και θα αποζητάμε την ζέστη του καλοκαιριού.
Έχει πάει 2 Αυγούστου και με υπερηφάνεια δηλώνω ότι έκανα 1 μπάνιο! Ναι έχω κάνει 1 ολόκληρο μπάνιο, που για να κλέψω βέβαια μπήκα 3-4 φορές στην θάλασσα. Ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα που ειδικά φέτος δεν είχα το mood διακοπών..αν και λίγες μέρες θα το παίξω "τρελαμένη έφηβη" χωρίς παιδιά και full in love.Παραλία,μπυράκια,βουτιές και γιατι όχι και ένα βραδινό μπανάκι... Πλέον στους ρυθμούς που παίζει η ζωή μου μπαταρίες δεν υπάρχουν,φορτίζω αυτόματα αλλά αν πω ότι δεν χρειάζομαι λίγες μέρες off θα πω ψέματα..τσαντούλα με ελάχιστα πράγματα μέσα,τα τελείως απαραίτητα..καλή διάθεση και την παρέα που χρειάζομαι για να με κάνει να περάσω ένα αξέχαστο καλοκαίρι...
Χωρισμένη στα 37 με δυο παιδιά...και τώρα τι κάνουμε?...ζούμε!
Τι μπορείς να κάνεις όταν βλέπεις να πράγματα γύρω σου να μην είναι όπως "θα έπρεπε".. Τι γίνεται όταν βρίσκεσαι μπροστά σε μια πραγματικότητα που υπήρχε παράλληλα με την δική σου αλλά ήταν τόσο σκοτεινή που δεν μπορούσες να την δεις ακόμα και τις στιγμές που σε έτρωγε.Μπορεί μια ξένη ζωή να σε καταπιεί τόσο που να πάψεις να είσαι εσύ..? Ίσως.. χρειάζεσαι όμως μόλις λίγες φορές να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου, λίγα δευτερόλεπτα να το σκεφτείς και μια ανάσα για να τα αλλάξεις όλα. Δεν είναι τόσο δύσκολο,ίσως μόνο λίγο στην αρχή αλλά όχι ακατόρθωτο. Δεν έχεις ανάγκη και πολλά πράγματα απλά να κάνεις αυτό που "θέλεις", να δώσεις στον εαυτό σου αυτό που του αξίζει, τον χώρο και το οξυγόνο να αναπνεύσει.
Ποιος είπε ότι χρειάζεσαι δεκανίκια για να περπατάς, ή κάποιον πλάι σου για να προχωρήσεις? Ξέρεις καμία φορά αυτό το "θέλω" που ακούς μέσα στο κεφάλι σου δεν είναι η φωνή μιας επιθυμίας για πράγματα που δεν έχεις κάνει αλλά το καμπανάκι που χτυπάει το εγώ σου λίγο πριν χαθείς. Κάπως έτσι έβλεπα και εγώ να χάνονται όλα..να χάνονται πριν καν αρχίσουν..γιατί το βλέπεις από την αρχή, το ξέρεις,τα σημάδια όλα είναι εκεί,απλώς ανάλογα την κάθε περίπτωση ή εθελοτυφλείς ή περιμένεις να έρθει η κατάλληλη στιγμή
Δεν υπάρχει "πρέπει" ούτε κάποια φόρμουλα να ακολουθήσεις για να γίνουν τα πράγματα σωστά, όταν δεν φοβάσαι απλά κάνεις υπομονή και όταν ο δρόμος σου σε βγάλει σε εκείνον τον τοίχο που έβλεπες από μακρυά...τον ρίχνεις κάτω!Όταν είδα τον τοίχο μπροστά μου να γέρνει τόσο πολύ προς το μέρος μου έτοιμος να με πλακώσει πήρα την απόφαση να πέσω εγώ πρώτη πάνω του...και ο πιο σκληρός ας νικήσει. Η πρώτη φορά ήταν σαν να έσπασα όλα μου τα κόκαλα ένα προς ένα,σηκώθηκα και ξανά έπεσα πάνω στον ίδιο τοίχο..δεύτερη,τρίτη και κάπου εκεί άρχισε να ραγίζει,εκεί κατάλαβα ότι τελικά δεν ήθελε τίποτε άλλο αυτός ο θεόρατος τοίχος μπροστά μου μόνο λίγο περισσότερη δύναμη..λίγο καιρό μετά κάποιος με ρώτησε αν κατάφερα να ρίξω τον τοίχο που ήταν μπροστά μου...Δεν τον είχα ρίξει απλά,είχα πατήσει ήδη πάνω στα χαλίκια του.
Ξέρω πως όλα θα είναι αλλιώς από εδώ και πέρα. Ξέρω πως ίσως η απόφασή μου να συνεχίσω μόνη με τα παιδιά μου να είναι περισσότερο από δύσκολο, θα είναι όμως μια δυσκολία που εγώ αποφάσισα να περάσω σε μια ζωή που διάλεξα εγώ και όχι κάποιος άλλος για μένα. Δεν με νοιάζει τι έγινε ούτε θα κάτσω να μοιρολογώ γιατί τα πράγματα δεν είναι όπως "θα έπρεπε"...και πως θα έπρεπε δηλαδή? Ποιο είναι αυτό το καλούπι που ντε και καλά πρέπει να μπω μέσα? Όχι λυπάμαι δεν μπορώ να το κάνω αυτό στον εαυτό μου, με αγαπάω πάρα πολύ για να χάνομαι σε μια ζωή που δεν είναι για μένα και ας "πρέπει". Το πρέπει τους έγινε θέλω μου και όταν κάτι το θέλω το κάνω δικό μου,απλά.
Δεν περιμένω κανέναν να μου πει ότι "όλα θα πάνε καλά" γιατί δεν περιμένω τίποτα να πάει,θα το πάω εγώ. Δεν θέλω από κανέναν να ακούσω "λυπάμαι" γιατί εγώ δεν λυπήθηκα ούτε μια στιγμή..έκανα τις επιλογές μου και θα ζήσω με αυτές..γιατί εγώ επιλέγω πως θα ζήσω την ζωή μου και εδώ που τα λέμε δεν με αφορά η γνώμη κανενός... Δεν χρειάζομαι συμπαράσταση ή δύναμη από κάποιον. Τους ανθρώπους που χρειάζομαι τους έχω δίπλα μου όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν. Δεν ξέρω εάν είμαι υπεραισιόδοξη ή απλά "δεν νιώθω" και πολλά..ξέρω όμως πολύ καλά τον τρόπο για να συνεχίσω όπως εγώ θέλω,ξέρω τι θέλω να κάνω και θα το κάνω.
Κάπως έτσι κυλούν οι τελευταίοι μήνες,εμείς οι 3 μαζί..Με παιχνίδια πειράγματα και γέλια. Μουσική να παίζει δυνατά ,νύχτες που ξαπλώνουμε να δούμε ταινία και απογεύματα με επιτραπέζια. Δεν είναι τελικά και τόσο δύσκολο,ούτε τρομακτικό...ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει και από εδώ και πέρα τον δρόμο μας τον χαράζουμε εμείς...εμείς οι 3 θα πάμε αλλιώς...τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας,πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του!
Θυμάσαι την σκηνή από την ταινία "Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ" όπου ο Σταμάτης (της καρδίας μας) Γαρδέλης φορώντας εκείνο το απαράδεκτο μαύρο μαγιό σλιπ έκανε καντάδα στην Έφη Πίκουλα σε μια προσπάθεια να την ρίξει;...(απαράδεκτο το μαγιό σου Σταμάτη μου...απαράδεκτο,τέτοιο κουκλί και πας με αυτό το μαγιό;μόδα θα μου πεις,στο κάτω κάτω αν τον βόλευε τον άνθρωπο...). Ελα δεν μπορεί να μην το θυμάσαι...από τις top ταινίες στην εποχή της βιντεοκασέτας..Εγώ βέβαια ήμουν πολύ μικρή,βρέφος θα έλεγα (γκουχου γκουχου - τι; έλα δεν ειναι αυτό το θέμα μας!!!)Πάνω στο καράβι ο Σταμάτης (με το απαράδεκτο μαγιό) και την κιθάρα τραγουδάει σε ένα κορίτσι που τον ενδιαφέρει σαν γνήσιο Greek Kamaki..
Αν νομίζεις ότι αυτό το είδος έχει μείνει κλεισμένος στα dvd (πλέον) των παλιών ελληνικών βιντεοκασετών κάνεις πολύ μεγάλο λάθος...υπάρχει, ζει και αναπνέει στις παραλίες ,φυσικά έχει εξελιχθεί στα χρόνια που πέρασαν.Το θετικό ειναι ότι δεν φοράει το μαγιό του Σταμάτη, το αρνητικό ειναι ότι πιστεύει πως θα βγάλει γκόμενα...Βέβαια θα μου πεις έπεσε και στην περίπτωση..τι να σου κάνω μάναμ, έπεσες σε τσούχτρα, αμ δεν προσέχεις και εσύ!
Φοράει το γυαλί (την τελευταια λέξη της μόδας - στην οποία πραγματικά δεν θέλω καμιά συμμετοχή). Πολύχρωμο μαγιό, είναι πασαλειμμένος με αντηλιακό (δείκτης προστασίας 50 γιατί ο ήλιος καίει) και συνήθως κρατάει στο χέρι είτε παγωμένη μπύρα είτε πότο (ανάλογα που βρίσκεται). Στα beashομπαρα ειναι πιο μαζεμένοι,σε παρέες και έτσι στοχεύουν σε παρέες μοναχικών κορασίδων όπου λίγο πολύ έχουν πάει εκεί για φλερτάκι.Αυτό το δέχομαι και το επικροτώ...τι γίνεται όμως όταν είσαι σε μια σχετικά ήρεμη, οικογενειακή και ήσυχη παραλία οπού ακούγεται το κύμα κ οι τρυφερές φωνές των ελάχιστων παιδιών να τρυπούν γλυκά τα αφτιά σου...
Μαμα κοιτάααααααααααααααα
Μαμαααααααααααα ο Ηλίας με έβρεξε (πως σε βρέχουν μέσα στην θάλασσα πότε δεν κατάλαβα)
Μαμαααααααααααα πεινάωωωωωωωωωωω
Μαμαααααααααααααααααααααα που ειναι τα κουβαδάκια μουουουουουουουουουουου
Μαμαααααααααααααααα
μαμαααααααααααααααααα
μαμααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
Δεν πτοείσαι όμως εσύ,αγέρωχη ξαπλώνεις στην υπερτέλεια ψάθα σου,πίνεις τη δροσερή σπιτική σου λεμονάδα (διότι πας οργανωμένη στην παραλία,είναι μια ιεροτελεστία..σαν το πρώτο ραντεβού όπου σχεδιάζεις από το ρούχο,μαλλί,νύχι ως τι κρέμα χεριών θα χρησιμοποιήσεις) και χαλαρώνεις (ή τέλος πάντων προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι χαλαρώνει),ώσπου ξαφνικά....Μια σκιά αντιλαμβάνεσαι να σε πλησιάζει...
-Συγνώμη έχεις φωτιά; (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)
-Όχι
-Δεν καπνίζεις; (Λες να καπνίζω και να εχω φωτιά αλλά να στο κρύβω ρε φίλε;)
-Οχι
-Κρίμα!!! (νταξη όπως το δει κανείς)...
Συνεχίζεις να απολαμβάνεις την ήρεμη θάλασσα και να διαβάζεις το βιβλίο σου (για 2η φορά) και το απόγευμα κυλάει έτσι ακριβώς όπως πρέπει..με ηρεμία και ατελείωτα Μαμααααααααααααααααα κοιταααααααααααα...Όμως μην νομίζεις πως ξεμπερδεύεις έτσι απλά...(Κατακαημένη!!!)..Την επόμενη μέρα βρίσκεσαι εκεί.Στην ήρεμη παραλία που τα βράχια του βουνού πίσω σου έχουν φτιάξει μικρά μικρά κολπάκια σαν μικρές ιδιωτικές παραλίες. Εκεί που η θάλασσα είναι ασφαλής για τα παιδιά και εσύ βρίσκεις τον χρόνο απλά να καθίσεις. Άκου τώρα τι λέω..."απλά να καθίσεις". Πόσες φορές στην τρελή καθημερινότητα σου βρίσκεις τρόπο απλά να καθίσεις...όχι να ξεκουραστείς, όχι να πάρεις δυνάμεις ΑΠΛΑ ΝΑ ΚΑΘΙΣΕΙΣ!Σε μια καθημερινότητα που ακόμη και ο ύπνος σου υπάρχει μόνο και μόνο για να σκέφτεσαι το αυριανό φαγητό,τα παιδιά,τα έξοδα...Κάθεσαι λοιπόν στην μοναξιά (θα ήταν το τέλειο αν σου έλεγα και στην απόλυτη ησυχία αλλά ακούγεται το διαπεραστικό "Μαμααααααααααααααααααααα"...οπότε βολέψου μόνο με την εικόνα..Και αυτό όμως κάτι ειναι) έχεις ξαπλώσει,έχεις βάλει στα παιδιά αντηλιακά,καπέλα,μπρατσάκια και πιάνεις τον καφέ..βρίσκεις γρήγορα την σελιδα του βιβλίου που δεν μπόρεσες να τελειώσεις χθες το βράδυ όπου κοιμήθηκες όρθια (για άλλη μια φορά) και καθώς ετοιμάζεσαι να πάρεις μια γενναία ρουφηξιά καφέ...
-Συγνώμη...(άντε πάλι)
.............................(σηκώνεις τα μάτια και κοιτάζεις σαν το στραβωμένο)
-Μήπως έχεις φωτιά;
-Όχι όπως σου είπα και χθες!!!!
-Κρίμα και εγώ πως θα σου πιάσω την κουβέντα...(συγνώμη αλλά τα ήθελε ο άπαυτος σου)
-Δεν θα μου την πιάσεις,βασικά δεν υπάρχει περίπτωση να μου πιάσεις τίποτα,γι αυτό θα πας στην πολύχρωμη ομπρελά σου και θα κάνεις ότι δεν με βλέπεις, δεν υπάρχω..δεν με είδες ποτέ!!!!
-Μα.....
-Μανταρίνια!!!!
Όσο και να μην το πιστεύεις είναι ένας αληθινός διάλογος..Αρχίζω και κοιτιέμαι ρε παιδί μου,λέω δεν μπορεί, εγώ προκαλώ,μετά λέω "μα πόσο θεά είμαι η άτιμη..τακ τακ τακ σκορπώ θύματα όπου και αν βρεθώ" αλλά τελικά το βρήκα.Μια χαρά είμαι,σοβαρή σοβαρότατη,απλώς με βλέπουν με τα παιδιά στην ησυχία και σου λέει "ψάχνεται"...Όχι καμάρι μου δεν ψάχνομαι γενικά,αλλά και ουτε και ειδικά αλλά και αν ψαχνόμουν εδώ θα ψαχνόμουν;Άσε με σε παρακαλώ που έναν έχω και δεν μπορώ να βγάλω άκρη που θα ψάξω και δεύτερο (που για να σου πω την αλήθεια ανακάλυψα πως μαυρίζω χωρίς ηλιοθεραπεία!!!Το λάδι που μου βγάζει το στεφάνι μου κάθεται πάνω στο δέρμα καίγεται και να σου Imany η Πεννιτσα...(και εδώ θα σου αφιερώσω το λατρεμένο "Don't be so shy" το mixαρισμενο όμως γιατί το άλλο πολύ με ψυχοπλακώνει)..Λες και η ησυχία ειναι μόνο για ελεύθερες..αμ δεν στα είπανε καλά άνθρωπε μου, αλλά βέβαια,μήπως θα σηκωθείς ποτέ στην ζωή σου 6 το πρωί να ετοιμάσεις γάλα,πρωινά,μεσημεριανά να σε τραβάει το ένα από δω το άλλο από εκεί και όταν τα αφήνεις μόνα τους στο δωμάτιο μπας και ηρεμήσουν ακούς ένα...
-μαμαααααααααααααααααααααα μου πήρε το μαξιλάρι
-μαμαααααααααααααααααααααααααααααααααα μου δεν μ αφηνει να δω...
και μετά να τα φέρεις στην θάλασσα και η μόνη στιγμή που λες "χαλάρωσα" θα έρθει κανείς να σου ζητήσει φωτιά;Όχι γιατί δεν είσαι μάνα εσύ...εσύ θα ενηλικιωθείς γύρω στα 55 οπού μετά θα αρχίσεις πάλι να ξεμωραίνεσαι!Και σε αυτά τα ενδιάμεσα χρόνια θα βρεις καμιά ταλαίπωρη να της βγάζεις το λάδι όπως βγαίνει και το δικό μου!!!
Έπειτα από λίγες μέρες (οι οποίες κυλούν πολύ γρήγορα-αλήθεια γιατί τα Σαββατοκύριακα οι αργίες και οι διακοπές κρατάνε τόσο λίγο) πηγαίνεις και πάλι στο ίδιο σημείο...έχεις κοιμηθεί ελάχιστα,όμως έχεις τρελά κέφια, η θάλασσα είναι υπέροχη και έχεις τελειώσει με το τρίπτυχο καπέλο- αντιηλιακό- μπρατσάκι...Ξαπλώνεις στην υπέρ μοδάτη ψάθα σου και απολαμβάνεις το παγωμένο φραπεδάκι σου...Ρίχνεις μια γρήγορη ματιά στην παραλία πριν χαθεί το μάτι σου στο γαλάζιο (για λίγα δευτερόλεπτα) αντιλαμβάνεσαι 3 γαμπρούς (της δυστυχίας αλλά χωρίς το μαγιό του Σταμάτη) οι δυο παίζουν ρακέτες (δεν θα το σχολιάσω καθόλου γιατί εγώ παίζω μπάλα στην παραλία), λίγο πιο κάτω μια δύσμοιρη μάνα με τα δυο της παιδιά (στην οποία θέλω να στείλω αγωνιστικούς χαιρετισμούς) ,μια οικογένεια και κάπου κρυμμένο ένα ζευγαράκι...Πίνεις μια δεύτερη γουλιά καφέ και πας να πάρεις το βιβλίο σου (το οποίο από τον χειμώνα ΤΩΡΑ το τελειώνεις)..Μια ,δυο σελίδες και γουλιές καφέ...μην ξεχνάμε βέβαια και τα εκκωφαντικά μαμαααααααααααααααααααα... Μια σκιά πλησιάζει μιλώντας στο τηλέφωνο...τρίτη ,τέταρτη σελίδα...
-Κοπελιά (δηλαδή για το κοπελιά και μόνο έπρεπε να κεράσεις φοντάν) μην μου πεις ότι τα παιδιά είναι δικά σου..
(σηκώνεις τα μάτια και εχεις το βλέμμα γεμάτο ερωτηματικά..να βρίσεις να γελάσεις ή να μουτζώσεις)
-Όχι ρε φίλε τα δανείστηκα γιατί ξέμεινα από χόμπι..
Και ναι μια ατάκα και μόνο ειναι αρκετή για να φύγει ξανά στην ομπρέλα του και να κρατάει το σκορ των φίλων του...Τον κοιτάζω για λίγα δευτερόλεπτα και αναρωτιέμαι...οκ δεν ξερεις που πας..αλλά...αλήθεια τώρα; σοβαρά μιλάς; Δηλαδή κάνεις πλάκα έτσι; Έρχεσαι και ρωτάς αν τα παιδιά που έχουν διώξει ακόμη και τα ψάρια ειναι δικά μου; θα με τρελάνεις; Έλα πες μου τώρα με τέτοιες ατάκες ΝΟΜΙΖΕΙΣ οτι θα βγάλεις και γκόμενα;(καλά αυτό δεν παίζει αλλά να 'χαμε να λέγαμε)...Πρωτοτυπία μηδέν!!!!!!έλα πες την αλήθεια σε προσπέρασα με το μηχανάκι και ήρθες να πάρεις την εκδίκηση σου...λες "τώρα θα σου σπάσω τα νεύρα" αλλιώς δεν μπορώ να σου δώσω κανένα ελαφρυντικό!!!Και ήμαστε και κοντά στην θάλασσα...και ο ναυαγοσώστης ειναι και κομματάκι μακρυά...μην βρεθείς στον πάτο να κάνεις μπουρμπουλήθρες!!!!
Καταλαβαίνω πως ειναι καλοκαίρι και όσο να πεις η διάθεση ανεβασμένη..αλλά (οδηγός προς επίδοξα καμάκια) ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν ενοχλούμε μάνα με παιδιά κάτω των 18 ετών (από 18 και πάνω συνήθως σπουδάζουν όποτε υπάρχουν κάποιες στιγμές ηρεμίας-άλλωστε εκεί βλέπεις και λίγο την μαμά σου όποτε δεν πλησιάζεις)..Ξέρεις τι έχει τραβήξει αυτή η γυναικά από το πρωί που άνοιξε τα μάτια της;(αν κατάφερε τελικά να ριμαδικοιμηθει το μισό βραδυ)..Μην πλησιάζεις...τζιζζζζζζζζζζζ...ειναι καζάνι που βράζει...Βεζούβιος και άμα σε πάρει θα σε σηκώσει και θα σε στείλει σε άλλη παραλία...Ποτέ μην μπαίνεις ανάμεσα σε μια μάνα και στην ηρεμία της...δεν θα ευθύνεται εκείνη για ότι πάθεις!!!Πολύ ωραίο το φλερτ και το πείραγμα αλλά στην φάση που είμαι προτιμώ να το βιώνω ως τηλεθεατρια όταν ξαναβλέπω τον Σταμάτη να τραγουδάει επάνω στο καράβι (με το απαράδεκτο μαγιό -Ρε Σταμάτη....ρε Σταμάτη)...Δεν λέω ότι μεγάλωσα μαναμ απλά δεν με ενδιαφέρουν όλα αυτά...δεν με αφορούν. Βέβαια ποτέ δεν με αφορούσε να κάνω γνωριμίες στις αμμουδιές με φόντο το απέραντο γαλάζιο και τα κοχύλια..Παραλία για μένα θα πει διάβασμα,χαλάρωση,μουσική και η παρέα μου,παιχνίδια με τα παιδιά και ήλιος,αυτός ο υπέροχος ελληνικός ήλιος που δεν υπάρχει πουθενά αλλού...άλλωστε like here nowhere γι αυτό ...πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία!!!!(και καλοκαίρι χωρίς Ημισκούμπρια δεν γίνεται)!!!
Ακολουθεί κοινωνικό μήνυμα:
Όχι καμάκι
όχι γαμπροί σε θάλασσες και ακτες!
Για να μπορούμε να χαιρόμαστε την θάλασσα και αυτό το καλοκαίρι!!!!
Έχει εδώ και κάποιες ημέρες βλέπω στον ολιγόωρο ύπνο μου χελώνες. Είτε το σύμπαν μου στέλνει μηνύματα είτε φταίει η χελώνα που κατοικεί στην αυλή μας. Χθες δεν άντεξα και αποφάσισα να ρίξω μια ματιά στον ονειροκρίτη. Καλό είναι (μάλλον)..αν δεις στον ύπνο σου χελώνα, είναι προμήνυμα πως κάποιο ασυνήθιστο
περιστατικό θα σου προξενήσει μεγάλη χαρά και θα βελτιώσει τις
επιχειρήσεις σου. Τι άλλο θέλω λοιπόν...βρίσκομαι στο εξοχικό εδώ και 1,5 μήνα, μου απομένει άλλο τόσο ώσπου να γυρίσω στις μελλοντικές επιτυχημένες επιχειρήσεις μου γεμάτη ενέργεια και χαρά..Να πω ότι νοστάλγησα την καθημερινότητά μου; Όχι δεν θα το πω..το μόνο που μου έλειψε όσου να συνδεθώ στο διαδίκτυο με συνθήκες αυτού του αιώνα, είναι τα απογεύματα στην αυλή συντροφιά με τον 89 Rainbow ..κάτι που τώρα πια απολαμβάνω. Κάνε με λίγο εικόνα..γρασίδι,παγωμένο φραπεδάκι και μουσική,πολύ μουσική.Νύχτες με κεριά στην απόλυτη ηρεμία και ατελείωτες σκέψεις για αυτά που θα έρθουν.
Συνήθως το καλοκαίρι ειναι διακοπές,ξενοιασιά,δεν σκέφτεσαι μόνο ζεις.Αλήθεια πόσα τραγούδια υπάρχουν για το καλοκαίρι;Μια ατέλειωτη λίστα ίσως,καλοκαιρινά ραντεβού και βραδινά μπανάκια,έρωτες,νησιά και αλμύρα. Τραγούδια που τα ακούμε σχεδόν από πάντα. Για μένα όμως νιώθω ότι αυτό το καλοκαίρι είναι διαφορετικό, δεν θέλω καλοκαιρινά τραγουδάκια με εξωτικούς ρυθμούς-όχι ήταν ποτέ και τα αγαπημένα μου. Σαν να νιώθω πως είναι το τέλος και η αρχή για κάτι άλλο που ίσως και να βρίσκεται πολύ πολύ κοντά μου. Τόσο που λες και αν απλώσω το χέρι μου θα το πιάσω,με την διαφορά ότι δεν ξέρω τι είναι. Είναι η αίσθηση που περιμένεις να συμβεί κάτι,όχι κάτι κακό,σαν πλάκωμα ,αλλά κάτι με ανυπομονησία. Σαν να περιμένεις αυτό το κάτι που θα σε ελευθερώσει. Κάπως έτσι νιώθω και ίσως αυτό να είναι το σημαντικό μου καλοκαίρι..
Μοιάζω να βρίσκομαι μπροστά σε δυο δρόμους ,που δεν έχω ιδέα που θα μπορούσαν να με βγάλουν. Κάθομαι ακριβώς στην μύτη που ο ένας δρόμος χωρίζεται σε δυο μικρότερους και εγώ πρέπει να διαλέξω προς τα που να πάω..είναι on way όποτε δεν μπορώ να γυρίσω πίσω ακόμη και αν στα πρώτα βήματα μου αλλάξω γνώμη..Νιώθω όμως τόσο σίγουρη για την επιλογή μου κι ας μην ξέρω ποια θα είναι.Νιώθω σαν να είναι η στιγμή που πρέπει να κρατάω από το χέρι μόνο εμένα...όχι άλλο έτσι,όχι σε κάτι που δεν μπορεί να με κρατά..όχι σε κάτι που δεν είναι για μένα, που δεν είμαι εγώ..Να σου πω την αλήθεια δεν νιώθω τίποτα απλά ανυπομονώ για την συνεχεία.Νιώθω σαν να περιμένω την πρώτη μέρα στο σχολείο,ένα μεγάλο ταξίδι..νιώθω ίσως αγωνιά,ελπίδα και δύναμη,μεγάλη δύναμη.. Έχει πλέον σκοτεινιάσει και βρίσκομαι στην αυλή με μοναδικό φως την οθόνη του υπολογιστή..σκέφτομαι πως οι χελώνες ίσως αργά αλλά σταθερά μου φέρνουν την ηρεμία που χρειάζομαι για να πάρω τον δρόμο μου..Αν και ο σταθμός παίζει τους αγαπημένους μου Queen και το You Don't Fool Me (κάθε μα κάθε φορά που ακούω την φωνή του Freddie νιώθω σαν να τον ερωτεύομαι) θα κλείσω την ανάρτηση μου με ένα κομμάτι που σημαίνει πολλά ..ίσως να το τραγουδάνε οι χελώνες που έρχονται..θα έρθουν την ώρα που σπαράζετε το φως μου..
Καθαρίζει - λευκαίνει - απολυμαίνει έλεγε μια διαφήμιση κάποτε για την χλωρίνη. Αν και δεν την προτιμώ στην καθαριότητα του σπιτιού, μερικές φορές οι χρήση της είναι μονόδρομος. Ωστόσο στην περίπτωση που θέλω να "πειράξω" κάποιο ύφασμα είναι η πρώτη μου επιλογή.Καμία φορά όμως γίνονται και ατυχήματα και τσουπ...μια σταγόνα χλωρίνης πέφτει πάνω σε ένα ρούχο που δεν πρέπει. Όπως ακριβώς συνέβη στο αγαπημένο μου πράσινο μακό μπλουζάκι - ξέρεις,εκείνο το μακουδάκι που είναι 3 με 4 νούμερα μεγαλύτερό από το κανονικό και για κάποιο λόγο λατρεύεις να φοράς.Το μπλουζάκι που δηλώνει περίτρανα "σήμερα βαριέμαι"...Αυτό!Ξαφνικά το βγάζω από το στεγνωτήριο και τι να δω..ένα άσπρο σημάδι στον ώμο..Όχι δεν θα σου περάσει άτιμη χλωρίνη γιατί κρύβω έναν άσσο στο μανίκι μου..για την ακρίβεια στην μολυβοθήκη μου. Ο μαγικός ,καταπληκτικός και ανεπανάληπτος,ανεξίτηλος μαρκαδόρος για υφάσματα έτοιμος να κάνει τα μαγικά του!
Απρίλιος..πρωινό Μεγάλης Παρασκευής.Ο καιρός χάλια και περιμένω να περάσουν οι ώρες ενώ τα παιδιά βλέπουν το αγαπημένο τους παιδικό.Βρίσκομαι στην βεράντα στο εξοχικό και σκέφτομαι πως το 2017 έχει τα ψυχολογικά του...Καθώς τα έχω βάλει με το θερμόμετρο που δεν λέει να ανέβει πέφτω επάνω σε μια ομάδα στο facebook. Beauty Hacks Gr και από ένα φιλάκι στην αρχή και το τέλος του τίτλου..."Καθόλου περίεργη" μπαίνω να διαβάσω περί τίνος πρόκειται..Είναι η εποχή που καταλαγιάζει για άλλη μια φορά η ροκ διάθεση με την οποία μάλλον γεννήθηκα και ψάχνω νέα προϊόντα μακιγιάζ και κρέμες και μάσκες και και και....Ξέρεις είναι η έκρηξη που γίνεται κάθε τόσο μέσα μου και περνάω από το έντονο μακιγιάζ σε πιο λάιτ και από το πολύ στο καθόλου,βάλε και την πρόσφατη ανάρρωση μου από μια αλλεργία που έγινε μόλυνση και με ταλαιπώρησε για 2 ολόκληρα χρόνια,αυτή η ομάδα ήταν "δώρο" την κατάλληλη στιγμή..
Όταν ξεκίνησα αυτή την στήλη ο σκοπός μου ήταν να μαζέψω σε μια ενότητα όσες περισσότερες blogger μπορώ παρουσιάζοντας τις δικές τους σελίδες.Με μεγάλη μου χαρά βλέπω πως οι περισσότερες blogger που απευθύνθηκα αντέδρασαν τόσο θετικά και χαίρομαι πολύ γι αυτό..Είναι υπέροχο να συνεργαζόμαστε ή να γνωριζόμαστε μεταξύ μας έστω και έτσι...
