Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

Επιλεκτικά ευαίσθητος αλλά όχι βλάκας.

Επιλεκτικά ευαίσθητος αλλά όχι βλάκας..Είναι πολλά που γυρίζουν στο μυαλό μου προσπαθώντας να δώσω την έννοια της φράσης αυτής. Και κάπου εκεί τα σταματάει όλα η ερώτηση..τελικά το να γίνεσαι ευαίσθητος αυτόματα γίνεσαι και βλάκας; Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση ,σίγουρα όμως θα υπάρχουν και οι περιπτώσεις εκείνες που στα μάτια κάποιων είσαι ο βλάκας της υπόθεσης. Είναι ανάλογα το τι θέλεις να κάνεις, να αποδείξεις στους άλλους ότι απλά στην δική τους περίπτωση λειτούργησες διαφορετικά ή να επαναπαυτείς γνωρίζοντας εσύ ο ίδιος το ποιος είσαι;
Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να σε καταλάβει, να μπει στην θέση σου και να δείξει κατανόηση, αλλά όλοι απαιτούν...Είναι σαν να πηγαίνεις να πάρεις ένα ζευγάρι παπούτσια και αφού βρίσκεις ανάμεσα σε χιλιάδες αυτό που σου αρέσει πηγαίνεις τελικά στο ταμείο και αρχίζεις...θέλω αυτά τα παπούτσια αλλά σε άλλο χρώμα, με άλλα κορδόνια,σε διαφορετικό στιλ και με άλλο πάτο...Λογικό δεν είναι ο υπάλληλος να σου πει..έχουμε μόνο αυτά.Κάπως έτσι είναι κ με τους ανθρώπους, βρίσκουν αυτό που θέλουν αλλά τελικά δεν τους αρέσει αυτό, εκείνο, το άλλο και ψάχνουν τρόπους να σου αποδείξουν πόσο λάθος είσαι..τι κι αν είσαι η δική τους επιλογή...εσύ είσαι λάθος.Και κάπου εκεί έρχεσαι και γίνεσαι ευαίσθητος.. Αναρωτιέσαι το γιατί μπαίνεις σε μια διαδικασία να τεστάρεις τον εαυτό σου να αμφισβητείς τα όσα δούλεψες με σένα γιατί απλά είσαι ένα ζευγάρι παπούτσια που ναι μεν από την βιτρίνα είσαι αυτό που έψαχνε κάποιος αλλά τελικά σε θέλει κάπως αλλιώς. Όπως λοιπόν κανείς δεν έχει την υποχρέωση να μπει στην δική σου θέση έτσι και εσένα δεν σε υποχρεώνει κανείς να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι. Σίγουρα δεν μπορούν να σου αρέσουν όλα, και δεν μιλάω για συμβιβασμό μιλάω για τις περιπτώσεις που γδύνεις την ψυχή σου, που ανοίγεσαι και ρίχνεις όλες τις αντιστάσεις σου και στο τέλος καταλήγεις ο βλάκας. Κανείς δεν πιστεύω ότι είναι βλάκας,όλοι γινόμαστε επιλεκτικά ευαίσθητοι αλλά σε περιπτώσεις και ανθρώπους που κάτι μέσα μας μας λέει ότι αξίζει να δείξουμε και αυτό το κομμάτι του εαυτού μας. Δυστυχώς όμως συνήθως στις ανθρώπινες σχέσεις καταλήγεις να είσαι...ο βλάκας.Αυτός που είναι ο κλαψιάρης, ο αδύναμος,ένας ωραιότατος σάκος του μποξ γιατί έδειξες ευαισθησία..και τι κάνουμε όταν κάποιος πέφτει κάτω;μα τον χτυπάμε για να μείνει κάτω..


Η ευαισθησία δεν είναι να κλαις στις ρομαντικές ταινίες όπου ο τάδε αγαπάει την τάδε και η ταινία τελειώνει  με ένα τεράστιο ναι σε μια πρόταση γάμου πάνω σε ένα αερόστατο που χάνεται στο ηλιοβασίλεμα. Ευαισθησία μπορείς να δείξεις με κατανόηση,με διακριτικότητα, με το να ξεχνάς,με το ανοίγεις όλα σου τα χαρτιά και να γίνεσαι διάφανος. Ευαισθησία μπορείς να δείξεις όταν θέλεις να αφήσεις πίσω σου κάτι άσχημο να διαγραφείς και να προχωράς με όποιο κόστος. Αυτό είναι δύναμη,γιατί το να τσαλακωθείς να πονέσεις μπροστά σε κάποιον θέλει θάρρος και δύναμη,μένεις εκεί και το αντιμετωπίζεις με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για σένα ως προς τους άλλους. Το πιο εύκολο θα ήταν να πεις ένα δεν με νοιάζει κ να φύγεις.Οι βλάκες αλλάζουνε σελίδα,οι δυνατοί διαβάζουν μέχρι το τέλος ακόμα και αν ξέρουν το φινάλε.
Τελικά τι θα ήταν το καλύτερο; Να παραμένεις ψυχρός σε όλες τις φάσεις τς ζωής σου για να παραμένεις πάντα ο έξυπνος ή να δείχνεις αυτό που νιώθεις ακόμα και αν γίνεσαι βλάκας;..ούτε αυτή την απάντηση της ξέρω κυρίως γιατί δεν με αφορά η ερώτηση..Για μένα η γνώμη του άλλου είναι περιττή,δεν με αφορά πως μπορεί να με κρίνει κάποιος σε περιπτώσεις που λειτουργώ με ευαισθησία.Βλάκας όμως δεν είμαι, γιατί όσοι είναι αυτοί που γελάνε πίσω από τις αντιδράσεις μου άλλη τόση είναι και η ηρεμία μου όταν σκέφτομαι ότι αντέδρασα όπως ένιωσα εκείνη την στιγμή. Γιατί για σένα το σημαντικό μπορεί να είναι ποιος έμεινε όρθιος για μένα το σημαντικό είναι ότι ξανά σηκώθηκα.Δεν χρειάζεται να μετράς δίκαιο και νίκες, έχει όμως μεγάλη αξία να μετράς προσπάθειες.Ο κάθε ένας διαλέγει το πως θέλει να είναι, εγώ διαλέγω να μην αφήνω τίποτα μέσα μου να με τρώει,γιατί όταν θα έρθει η στιγμή που τίποτα από όλα αυτά δεν θα έχει σημασία,για μένα θα έχει σημασία ότι έπαιξα με ανοιχτά χαρτιά και χωρίς όρους.Θα συνεχίζω να διαβάζω το βιβλίο αλλά θα σου πω ένα μυστικό..έκλεψα και διάβασα την περίληψη όποτε ξέρω πως θα τελειώσει..Ακόμη και αν τσαλακώθηκα και με κοροϊδεύεις είχα τουλάχιστον το θάρρος να δείξω τι ένιωθα και κυρίως ότι κάτι ένιωσα. Όπως είχε πει ο Σωκράτης και υπάρχει και στον τάφο του Τζιμάκου του Μόρισον "Πράττω κατά τον δαίμονα εαυτού" και τίποτα δεν θα το αλλάξει αυτό. Δεν μιλάω για τα λάθη ή τα πάθη μου,για τις στιγμές που μπορεί να παραλογίζομαι ή να παρεξηγώ,αλλά για τις στιγμές που γίνομαι επιλεκτικά ευαίσθητη και όχι βλάκας. 


Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2018

All Star Makeover

Τα παιδιά μου μεγάλωσαν με σταράκια,ακριβώς όπως εγώ και εσύ.Τα χαρακτηριστικά πάνινα παπούτσια είναι το σήμα κατατεθέν της αιώνιας εφηβείας. Μαύρα, πράσινα,λευκά, σε χαμηλό ή μποτάκι..δύσκολα μπορείς να τους αντισταθείς...this shoes are made for everyone! Από μωράκια έως και τα "είντα" δεν σου κάνει εντύπωση να τα βλέπεις να περπατάνε στους δρόμους την μέρα ή την νύχτα!Έλα ξέρεις οτι τα σταράκια δεν είναι μόνο μια safe επιλογή,είναι το πατούμενο που θα σε βγάλει ασπροπρόσωπο!Αγαπάμε σταράκια!!! Σε όλα τα χρώματα,σχέδια και στυλ...Είναι σαν να υπάρχουν από πάντα και όλοι μας έστω μια φορά στην ζωή μας τα τιμήσαμε (κάποιοι από μας...για όλη μας την ζωή)Τι γίνεται όμως όταν το τιμημένο all star περνάει σε άλλα πόδια? Απλά το αλλάζεις!

Στεκόντουσαν σε μια σκοτεινή γωνία στη παπουτσοθήκη..λυπημένα και μόνα..δεν είχαν ολοκληρώσει ακόμα τον κύκλο τους σε αυτό τον μάταιο τούτο κόσμο...ώσπου μια μέρα ο γιος μου άνοιξε το κουτί τα έβγαλε και είπε..."αυτά θέλω"...Και αν έχει φορέσει σταρακια αυτό το παιδί..μπλε κόκκινα,άσπρα,πράσινα,μαύρα...αλλά ροζ...χμμμ ροζ είναι...γτ πρέπει να μείνουν έτσι όμως...χρώμα, φαντασία και μαζί με τον Ηλία ξεκινάμε την επιχείρηση all star makeover...Τα όπλα μας..ένα πινέλο και χρώματα υφασμάτων...


Δεν χρειάστηκε να κάνουμε και πολλά...Με σκούρο μπλε χρώμα έβαψα όλο το ύφασμα του παπουτσιού ακολουθώντας τις αναγραφόμενες οδηγίες. 
Μπορείς να δεις τις οδηγίες εδώ 


Στην συνέχεια απλά ζωγραφίσαμε τα σχέδια που ταιριάζουν στον μικρό μου χουλιγκάνο...και voilà..κορδόνια και έτοιμα...άλλωστε τα σταράκια δεν χρειάζονται και πολλά..όσο πιο ταλαιπωρημένα..τόσο καλύτερα!!!



..και όχι μόνο διασκέδασε την διαδικασία..αλλά τα χαίρεται κ με το παραπάνω!


Μπορείς να δεις παρόμοια θέματα :




Κυριακή, 5 Αυγούστου 2018

Πόσο ερωτευμένος αντέχεις να είσαι?

Τελευταία πολύ μιλάω...Όχι το ομολογώ! Εκεί που ήμουν αναρτήσεις DIY και κόντρα αναρτήσεις,τώρα το πνεύμα μου ανήσυχο ψάχνει τρόπους να εκφραστεί?και να καταπιέσω εγώ το πνεύμα μου?..jamais..

Είναι που σκέψεις,συναισθήματα έρχονται κ με κάνουν να αναρωτιέμαι και να αναθεωρώ πολλά πράγματα στην ζωή μου.Αν και είναι ελάχιστα τα πράγματα που δεν αλλάζω γνώμη και αφορούν περισσότερο την ηθική μου και το πως θέλω να είμαι σαν άνθρωπος,υπάρχουν ωστόσο και κάποια "πιστεύω" που αλλάζουν σύμφωνα με όσα βιώνω..ή μου τα αλλάζουν οι άνθρωποι που έρχονται στην ζωή μου.Και αυτή νομίζω είναι η μαγεία του να υπάρχεις,καλά τα ταξίδια,εικόνες και οι εμπειρίες που μαζεύεις στην διάρκεια της ζωή σου αλλά τα συναισθήματα είναι αυτά που πραγματικά σε γεμίζουν.Και λίγα είναι αυτά τα συναισθήματα που σε κάνουν να νιώθεις γεμάτος...όπως είναι κ ο έρωτας. 


Ματαιόδοξος,εγωιστής και αναρχικός.Δεν σε ρωτάει,έρχεται και κάνει κατάληψη στο μυαλό σου,στην καρδιά σου,τα θέλει όλα και μόνο για εκείνον.Και τα αξίζει με το παραπάνω.Σε κάνει να νιώθεις λίγος,ακόμη και αν μπορείς να καταφέρεις τα πάντα.Σε κάνει να φοβάσαι την στιγμή που δεν σε φόβιζε τίποτα.Σε κάνει να θέλεις να δώσεις περισσότερα από αυτά που έχεις και σου κατεβάζει τουλάχιστον 200 μονάδες το iq σου.Και όλο αυτό σ αρέσει..το λατρεύεις, φτάνοντας στα τελικά επίπεδα σαλιαρίσματος....γιατί το αξίζει!Το αξίζει κ με το παραπάνω. Είναι απίστευτο συναίσθημα να σφίγγετε το στομάχι σου από την αναμονή.Να χάνεις τον μπούσουλα και να αντιδράς με τρόπο που δεν θα αντιδρούσες...Για την ακρίβεια έρχεται και σου σβήνει την μνήμη.Δεν θυμάσαι τίποτα πριν από αυτόν..και νιώθεις πράγματα πρώτη φορά.Να θες να μιλήσεις να το εξηγήσεις και να μην σου φτάνουν οι λέξεις...οι έννοια τους να χάνουν την σημασία τους μπροστά σε αυτό που νιώθεις.Αν τελικά υπάρχει αυτό το φτερωτό αγγελάκι κ το πετύχω πουθενά ότι πιει κερασμένο από μένα..το φιλάκι θα το δώσω αλλού...

Τελικά πόσο ερωτά μπορείς να αντέξεις?Πόσο μπορείς να παραδοθείς χωρίς όρους και προϋποθέσεις ,να απολαύσεις αυτό που σου συμβαίνει και να ζεις την κάθε του στιγμή.Και φυσικά δεν είναι η σκηνές στο μικρό σπίτι στο λιβάδι που έτρεχαν ανέμελα στα χορταράκια,υπάρχουν φορές που η ένταση του σε κάνει να νιώθεις πως πονάει η ψυχή σου,αδειάζουν τα πάντα σου και δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις.Αλλά δεν μένεις εκεί.Μένεις σε αυτό που σε κάνει ευάλωτο,γιατί τον έρωτα τον απολαμβάνεις χωρίς αντιστάσεις... 

Γιατί ο έρωτας πρέπει να οδηγεί κάπου?Γιατί δεν μπορείς απλά να τον γεύεσαι κάθε μέρα χωρίς να περιμένεις τίποτα?Ερωτάς είναι μαγεία,είναι η ηρεμία,είναι αυτό που σε κάνει να χρειάζεσαι,να αποζητάς,να θέλεις κάθε λεπτό όλο και περισσότερο. Είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις να μοιράζεσαι.Να δείχνεις το ποιος είσαι,ποιος πραγματικά είσαι.Στον έρωτα οι μάσκες δεν έχουν θέση..είναι καλύτερα να σε απορρίψει κάποιος γι αυτό που είσαι πάρα να σε αγαπήσει για κάτι που δεν είσαι..Έρωτας χωρίς ψέματα και μεγάλα λόγια..δεν χρειάζονται..είναι από μόνος του μεγάλος. Είναι η υπερηφάνεια που νιώθεις για τον έρωτα,είναι το να μην σε νοιάζει τίποτα πέρα από αυτό που βλέπεις,γιατί είναι τόσο υπέροχο που σε κάνει να νιώθεις πλήρης.Δεν ζητάς τίποτε παραπάνω γιατί έχεις περισσότερα από όσα μπορούσες να φανταστείς..

Ακόμη και τώρα που γράφω με δυσκολία μπορώ να εξηγήσω τι είναι αυτό που σε κάνει να νιώθεις ο έρωτας..τι με κάνει να νιώθω εκείνος..είμαι σίγουρη όμως για ένα πράγμα,ότι και να γίνει αξίζει το κάθε λεπτό...


*για όλα όσα νιώθεις,για όλα όσα ζεις υπάρχει και ένα τραγούδι 


  

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Summer in Greece

Καλοκαίρι 2018..ποιο καλοκαίρι δηλαδή που λίγο έμεινε..Πότε ήρθε πότε μας έμεινε ένας μήνας ούτε που το κατάλαβα. Όχι ότι είχα κ χρόνο να το σκεφτώ αλλά και ο καιρός δεν βοήθησε και ιδιαίτερα..Αλήθεια ξανά ζήσαμε τέτοιο καλοκαίρι? Από όποια πλευρά και να το πάρεις ,γεγονότων, καιρού,νομίζω όχι..Αλλά...δεν μας πτοεί τίποτα.Ω σαν τις κατσαρίδες θα επιβιώσουμε και πάλι και θα έρθει ο χειμώνας και θα αποζητάμε την ζέστη του καλοκαιριού.


Έχει πάει 2 Αυγούστου και με υπερηφάνεια δηλώνω ότι έκανα 1 μπάνιο! Ναι έχω κάνει 1 ολόκληρο μπάνιο, που για να κλέψω βέβαια μπήκα 3-4 φορές στην θάλασσα. Ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα που ειδικά φέτος δεν είχα το mood διακοπών..αν και λίγες μέρες θα το παίξω "τρελαμένη έφηβη" χωρίς παιδιά και full in love.Παραλία,μπυράκια,βουτιές και γιατι όχι και ένα βραδινό μπανάκι... Πλέον στους ρυθμούς που παίζει η ζωή μου μπαταρίες δεν υπάρχουν,φορτίζω αυτόματα αλλά αν πω ότι δεν χρειάζομαι λίγες μέρες off θα πω ψέματα..τσαντούλα με ελάχιστα πράγματα μέσα,τα τελείως απαραίτητα..καλή διάθεση και την παρέα που χρειάζομαι για να με κάνει να περάσω ένα αξέχαστο καλοκαίρι...

Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού...






Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

Εμείς οι 3 θα πάμε αλλιώς.


Χωρισμένη στα 37 με δυο παιδιά...και τώρα τι κάνουμε?...ζούμε! 


Τι μπορείς να κάνεις όταν βλέπεις να πράγματα γύρω σου να μην είναι όπως "θα έπρεπε".. Τι γίνεται όταν βρίσκεσαι μπροστά σε μια πραγματικότητα που υπήρχε παράλληλα με την δική σου αλλά ήταν τόσο σκοτεινή που δεν μπορούσες να την δεις ακόμα και τις στιγμές που σε έτρωγε.Μπορεί μια ξένη ζωή να σε καταπιεί τόσο που να πάψεις να είσαι εσύ..? Ίσως.. χρειάζεσαι όμως μόλις λίγες φορές να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου, λίγα δευτερόλεπτα να το σκεφτείς και μια ανάσα για να τα αλλάξεις όλα. Δεν είναι τόσο δύσκολο,ίσως μόνο λίγο στην αρχή αλλά όχι ακατόρθωτο. Δεν έχεις ανάγκη και πολλά πράγματα απλά να κάνεις αυτό που "θέλεις", να δώσεις στον εαυτό σου αυτό που του αξίζει, τον χώρο και το οξυγόνο να αναπνεύσει. 
Ποιος είπε ότι χρειάζεσαι δεκανίκια για να περπατάς, ή κάποιον πλάι σου για να προχωρήσεις? Ξέρεις καμία φορά αυτό το "θέλω" που ακούς μέσα στο κεφάλι σου δεν είναι η φωνή μιας επιθυμίας για πράγματα που δεν έχεις κάνει αλλά το καμπανάκι που χτυπάει το εγώ σου λίγο πριν χαθείς. Κάπως έτσι έβλεπα και εγώ να χάνονται όλα..να χάνονται πριν καν αρχίσουν..γιατί το βλέπεις από την αρχή, το ξέρεις,τα σημάδια όλα είναι εκεί,απλώς ανάλογα την κάθε περίπτωση ή εθελοτυφλείς ή περιμένεις να έρθει η κατάλληλη στιγμή 
Δεν υπάρχει "πρέπει" ούτε κάποια φόρμουλα να ακολουθήσεις για να γίνουν τα πράγματα σωστά, όταν δεν φοβάσαι απλά κάνεις υπομονή και όταν ο δρόμος σου σε βγάλει σε εκείνον τον τοίχο που έβλεπες από μακρυά...τον ρίχνεις κάτω!Όταν είδα τον τοίχο μπροστά μου να γέρνει τόσο πολύ προς το μέρος μου έτοιμος να με πλακώσει πήρα την απόφαση να πέσω εγώ πρώτη πάνω του...και ο πιο σκληρός ας νικήσει. Η πρώτη φορά ήταν σαν να έσπασα όλα μου τα κόκαλα ένα προς ένα,σηκώθηκα και ξανά έπεσα πάνω στον ίδιο τοίχο..δεύτερη,τρίτη και κάπου εκεί άρχισε να ραγίζει,εκεί κατάλαβα ότι τελικά δεν ήθελε τίποτε άλλο αυτός ο θεόρατος τοίχος μπροστά μου μόνο λίγο περισσότερη δύναμη..λίγο καιρό μετά κάποιος με ρώτησε αν κατάφερα να ρίξω τον τοίχο που ήταν μπροστά μου...Δεν τον είχα ρίξει απλά,είχα πατήσει ήδη πάνω στα χαλίκια του.
Ξέρω πως όλα θα είναι αλλιώς από εδώ και πέρα. Ξέρω πως ίσως η απόφασή μου να συνεχίσω μόνη με τα παιδιά μου να είναι περισσότερο από δύσκολο, θα είναι όμως μια δυσκολία που εγώ αποφάσισα να περάσω σε μια ζωή που διάλεξα εγώ και όχι κάποιος άλλος για μένα. Δεν με νοιάζει τι έγινε ούτε θα κάτσω να μοιρολογώ γιατί τα πράγματα δεν είναι όπως "θα έπρεπε"...και πως θα έπρεπε δηλαδή? Ποιο είναι αυτό το καλούπι που ντε και καλά πρέπει να μπω μέσα? Όχι λυπάμαι δεν μπορώ να το κάνω αυτό στον εαυτό μου, με αγαπάω πάρα πολύ για να χάνομαι σε μια ζωή που δεν είναι για μένα και ας "πρέπει". Το πρέπει τους έγινε θέλω μου και όταν κάτι το θέλω το κάνω δικό μου,απλά. 
Δεν περιμένω κανέναν να μου πει ότι "όλα θα πάνε καλά" γιατί δεν περιμένω τίποτα να πάει,θα το πάω εγώ. Δεν θέλω από κανέναν να ακούσω "λυπάμαι" γιατί εγώ δεν λυπήθηκα ούτε μια στιγμή..έκανα τις επιλογές μου και θα ζήσω με αυτές..γιατί εγώ επιλέγω πως θα ζήσω την ζωή μου και εδώ που τα λέμε δεν με αφορά η γνώμη κανενός... Δεν χρειάζομαι συμπαράσταση ή δύναμη από κάποιον. Τους ανθρώπους που χρειάζομαι τους έχω δίπλα μου όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν. Δεν ξέρω εάν είμαι υπεραισιόδοξη ή απλά "δεν νιώθω" και πολλά..ξέρω όμως πολύ καλά τον τρόπο για να συνεχίσω όπως εγώ θέλω,ξέρω τι θέλω να κάνω και θα το κάνω.


Κάπως έτσι κυλούν οι τελευταίοι μήνες,εμείς οι 3 μαζί..Με παιχνίδια πειράγματα και γέλια. Μουσική να παίζει δυνατά ,νύχτες που ξαπλώνουμε να δούμε ταινία και απογεύματα με επιτραπέζια. Δεν είναι τελικά και τόσο δύσκολο,ούτε τρομακτικό...ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει και από εδώ και πέρα τον δρόμο μας τον χαράζουμε εμείς...εμείς οι 3 θα πάμε αλλιώς...τον κόσμο εμείς θα φέρουμε στα μέτρα μας,πριν να μας φέρει εκείνος στα δικά του!

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Καλοκαίρι ,παραλία και Greek Kamaki

Θυμάσαι την σκηνή από την ταινία "Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ" όπου ο Σταμάτης (της καρδίας μας) Γαρδέλης φορώντας εκείνο το απαράδεκτο μαύρο μαγιό σλιπ έκανε καντάδα στην Έφη Πίκουλα σε μια προσπάθεια να την ρίξει;...(απαράδεκτο το μαγιό σου Σταμάτη μου...απαράδεκτο,τέτοιο κουκλί και πας με αυτό το μαγιό;μόδα θα μου πεις,στο κάτω κάτω αν τον βόλευε τον άνθρωπο...). Ελα δεν μπορεί να μην το θυμάσαι...από τις top ταινίες στην εποχή της βιντεοκασέτας..Εγώ βέβαια ήμουν πολύ μικρή,βρέφος θα έλεγα (γκουχου γκουχου - τι; έλα δεν ειναι αυτό το θέμα μας!!!)Πάνω στο καράβι ο Σταμάτης (με το απαράδεκτο μαγιό) και την κιθάρα τραγουδάει σε ένα κορίτσι που τον ενδιαφέρει σαν γνήσιο Greek Kamaki.. 


Αν νομίζεις ότι αυτό το είδος έχει μείνει κλεισμένος στα dvd (πλέον) των παλιών ελληνικών βιντεοκασετών κάνεις πολύ μεγάλο λάθος...υπάρχει, ζει και αναπνέει στις παραλίες ,φυσικά έχει εξελιχθεί στα χρόνια που πέρασαν.Το θετικό ειναι ότι δεν φοράει το μαγιό του Σταμάτη, το αρνητικό ειναι ότι πιστεύει πως θα βγάλει γκόμενα...Βέβαια θα μου πεις έπεσε και στην περίπτωση..τι να σου κάνω μάναμ, έπεσες σε τσούχτρα, αμ δεν προσέχεις και εσύ!

Φοράει το γυαλί (την τελευταια λέξη της μόδας - στην οποία πραγματικά δεν θέλω καμιά συμμετοχή). Πολύχρωμο μαγιό, είναι πασαλειμμένος με αντηλιακό (δείκτης προστασίας 50 γιατί ο ήλιος καίει) και συνήθως κρατάει στο χέρι είτε παγωμένη μπύρα είτε πότο (ανάλογα που βρίσκεται). Στα beashομπαρα ειναι πιο μαζεμένοι,σε παρέες και έτσι στοχεύουν σε παρέες μοναχικών κορασίδων όπου λίγο πολύ έχουν πάει εκεί για φλερτάκι.Αυτό το δέχομαι και το επικροτώ...τι γίνεται όμως όταν είσαι σε μια σχετικά ήρεμη, οικογενειακή και ήσυχη παραλία οπού ακούγεται το κύμα κ οι τρυφερές φωνές των ελάχιστων παιδιών να τρυπούν γλυκά τα αφτιά σου...
Μαμα κοιτάααααααααααααααα
Μαμαααααααααααα ο Ηλίας με έβρεξε (πως σε βρέχουν μέσα στην θάλασσα πότε δεν κατάλαβα)
Μαμαααααααααααα πεινάωωωωωωωωωωω
Μαμαααααααααααααααααααααα που ειναι τα κουβαδάκια μουουουουουουουουουουου
Μαμαααααααααααααααα
μαμαααααααααααααααααα
μαμααααααααααααααααααααααααααααααααααααα


Δεν πτοείσαι όμως εσύ,αγέρωχη ξαπλώνεις στην υπερτέλεια ψάθα σου,πίνεις τη δροσερή σπιτική σου λεμονάδα (διότι πας οργανωμένη στην παραλία,είναι μια ιεροτελεστία..σαν το πρώτο ραντεβού όπου σχεδιάζεις από το ρούχο,μαλλί,νύχι ως τι κρέμα χεριών θα χρησιμοποιήσεις) και χαλαρώνεις (ή τέλος πάντων προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι χαλαρώνει),ώσπου ξαφνικά....Μια σκιά αντιλαμβάνεσαι να σε πλησιάζει...

-Συγνώμη έχεις φωτιά; (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)
-Όχι
-Δεν καπνίζεις; (Λες να καπνίζω και να εχω φωτιά αλλά να στο κρύβω ρε φίλε;)
-Οχι
-Κρίμα!!! (νταξη όπως το δει κανείς)...

Συνεχίζεις να απολαμβάνεις την ήρεμη θάλασσα και να διαβάζεις το βιβλίο σου (για 2η φορά) και το απόγευμα κυλάει έτσι ακριβώς όπως πρέπει..με ηρεμία και ατελείωτα Μαμααααααααααααααααα κοιταααααααααααα...Όμως μην νομίζεις πως ξεμπερδεύεις έτσι απλά...(Κατακαημένη!!!)..Την επόμενη μέρα βρίσκεσαι εκεί.Στην ήρεμη παραλία που τα βράχια του βουνού πίσω σου έχουν φτιάξει μικρά μικρά κολπάκια σαν μικρές ιδιωτικές παραλίες. Εκεί που η θάλασσα είναι ασφαλής για τα παιδιά και εσύ βρίσκεις τον χρόνο απλά να καθίσεις. Άκου τώρα τι λέω..."απλά να καθίσεις". Πόσες φορές στην τρελή καθημερινότητα σου βρίσκεις τρόπο απλά να καθίσεις...όχι να ξεκουραστείς, όχι να πάρεις δυνάμεις ΑΠΛΑ ΝΑ ΚΑΘΙΣΕΙΣ!Σε μια καθημερινότητα που ακόμη και ο ύπνος σου υπάρχει μόνο και μόνο για να σκέφτεσαι το αυριανό φαγητό,τα παιδιά,τα έξοδα...Κάθεσαι λοιπόν στην μοναξιά (θα ήταν το τέλειο αν σου έλεγα και στην απόλυτη ησυχία αλλά ακούγεται το διαπεραστικό "Μαμααααααααααααααααααααα"...οπότε βολέψου μόνο με την εικόνα..Και αυτό όμως κάτι ειναι) έχεις ξαπλώσει,έχεις βάλει στα παιδιά αντηλιακά,καπέλα,μπρατσάκια και πιάνεις τον καφέ..βρίσκεις γρήγορα την σελιδα του βιβλίου που δεν μπόρεσες να τελειώσεις χθες το βράδυ όπου κοιμήθηκες όρθια (για άλλη μια φορά) και καθώς ετοιμάζεσαι να πάρεις μια γενναία ρουφηξιά καφέ...
-Συγνώμη...(άντε πάλι)
.............................(σηκώνεις τα μάτια και κοιτάζεις σαν το στραβωμένο)
-Μήπως έχεις φωτιά;
-Όχι όπως σου είπα και χθες!!!!
-Κρίμα και εγώ πως θα σου πιάσω την κουβέντα...(συγνώμη αλλά τα ήθελε ο άπαυτος σου)
-Δεν θα μου την πιάσεις,βασικά δεν υπάρχει περίπτωση να μου πιάσεις τίποτα,γι αυτό θα πας στην πολύχρωμη ομπρελά σου και θα κάνεις ότι δεν με βλέπεις, δεν υπάρχω..δεν με είδες ποτέ!!!!
-Μα.....
-Μανταρίνια!!!!
Όσο και να μην το πιστεύεις είναι ένας αληθινός διάλογος..Αρχίζω και κοιτιέμαι ρε παιδί μου,λέω δεν μπορεί, εγώ προκαλώ,μετά λέω "μα πόσο θεά είμαι η άτιμη..τακ τακ τακ σκορπώ θύματα όπου και αν βρεθώ" αλλά τελικά το βρήκα.Μια χαρά είμαι,σοβαρή σοβαρότατη,απλώς με βλέπουν με τα παιδιά στην ησυχία και σου λέει "ψάχνεται"...Όχι καμάρι μου δεν ψάχνομαι γενικά,αλλά και ουτε και ειδικά αλλά και αν ψαχνόμουν εδώ θα ψαχνόμουν;Άσε με σε παρακαλώ που έναν έχω και δεν μπορώ να βγάλω άκρη που θα ψάξω και δεύτερο (που για να σου πω την αλήθεια ανακάλυψα πως μαυρίζω χωρίς ηλιοθεραπεία!!!Το λάδι που μου βγάζει το στεφάνι μου κάθεται πάνω στο δέρμα καίγεται και να σου Imany η Πεννιτσα...(και εδώ θα σου αφιερώσω το λατρεμένο "Don't be so shy" το mixαρισμενο όμως γιατί το άλλο πολύ με ψυχοπλακώνει)..Λες και η ησυχία ειναι μόνο για ελεύθερες..αμ δεν στα είπανε καλά άνθρωπε μου, αλλά βέβαια,μήπως θα σηκωθείς ποτέ στην ζωή σου 6 το πρωί να ετοιμάσεις γάλα,πρωινά,μεσημεριανά να σε τραβάει το ένα από δω το άλλο από εκεί και όταν τα αφήνεις μόνα τους στο δωμάτιο μπας και ηρεμήσουν ακούς ένα...
-μαμαααααααααααααααααααααα μου πήρε το μαξιλάρι
-μαμαααααααααααααααααααααααααααααααααα μου δεν μ αφηνει να δω...
-μαμαααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα
και μετά να τα φέρεις στην θάλασσα και η μόνη στιγμή που λες "χαλάρωσα" θα έρθει κανείς να σου ζητήσει φωτιά;Όχι γιατί δεν είσαι μάνα εσύ...εσύ θα ενηλικιωθείς γύρω στα 55 οπού μετά θα αρχίσεις πάλι να ξεμωραίνεσαι!Και σε αυτά τα ενδιάμεσα χρόνια θα βρεις καμιά ταλαίπωρη να της βγάζεις το λάδι όπως βγαίνει και το δικό μου!!!


Έπειτα από λίγες μέρες (οι οποίες κυλούν πολύ γρήγορα-αλήθεια γιατί τα Σαββατοκύριακα οι αργίες και οι διακοπές κρατάνε τόσο λίγο) πηγαίνεις και πάλι στο ίδιο σημείο...έχεις κοιμηθεί ελάχιστα,όμως έχεις τρελά κέφια, η θάλασσα είναι υπέροχη και έχεις τελειώσει με το τρίπτυχο καπέλο- αντιηλιακό- μπρατσάκι...Ξαπλώνεις στην υπέρ μοδάτη ψάθα σου και απολαμβάνεις το παγωμένο φραπεδάκι σου...Ρίχνεις μια γρήγορη ματιά στην παραλία πριν χαθεί το μάτι σου στο γαλάζιο (για λίγα δευτερόλεπτα) αντιλαμβάνεσαι 3 γαμπρούς (της δυστυχίας αλλά χωρίς το μαγιό του Σταμάτη) οι δυο παίζουν ρακέτες (δεν θα το σχολιάσω καθόλου γιατί εγώ παίζω μπάλα στην παραλία), λίγο πιο κάτω μια δύσμοιρη μάνα με τα δυο της παιδιά (στην οποία θέλω να στείλω αγωνιστικούς χαιρετισμούς) ,μια οικογένεια και κάπου κρυμμένο ένα ζευγαράκι...Πίνεις μια δεύτερη γουλιά καφέ και πας να πάρεις το βιβλίο σου (το οποίο από τον χειμώνα ΤΩΡΑ το τελειώνεις)..Μια ,δυο σελίδες και γουλιές καφέ...μην ξεχνάμε βέβαια και τα εκκωφαντικά μαμαααααααααααααααααααα... Μια σκιά πλησιάζει μιλώντας στο τηλέφωνο...τρίτη ,τέταρτη σελίδα...
-Κοπελιά (δηλαδή για το κοπελιά και μόνο έπρεπε να κεράσεις φοντάν) μην μου πεις ότι τα παιδιά είναι δικά σου..
(σηκώνεις τα μάτια και εχεις το βλέμμα γεμάτο ερωτηματικά..να βρίσεις να γελάσεις ή να μουτζώσεις)
-Όχι ρε φίλε τα δανείστηκα γιατί ξέμεινα από χόμπι..
Και ναι μια ατάκα και μόνο ειναι αρκετή για να φύγει ξανά στην ομπρέλα του και να κρατάει το σκορ των φίλων του...Τον κοιτάζω για λίγα δευτερόλεπτα και αναρωτιέμαι...οκ δεν ξερεις που πας..αλλά...αλήθεια τώρα; σοβαρά μιλάς; Δηλαδή κάνεις πλάκα έτσι; Έρχεσαι και ρωτάς αν τα παιδιά που έχουν διώξει ακόμη και τα ψάρια ειναι δικά μου; θα με τρελάνεις; Έλα πες μου τώρα με τέτοιες ατάκες ΝΟΜΙΖΕΙΣ οτι θα βγάλεις και γκόμενα;(καλά αυτό δεν παίζει αλλά να 'χαμε να λέγαμε)...Πρωτοτυπία μηδέν!!!!!!έλα πες την αλήθεια σε προσπέρασα με το μηχανάκι και ήρθες να πάρεις την εκδίκηση σου...λες "τώρα θα σου σπάσω τα νεύρα" αλλιώς δεν μπορώ να σου δώσω κανένα ελαφρυντικό!!!Και ήμαστε και κοντά στην θάλασσα...και ο ναυαγοσώστης ειναι και κομματάκι μακρυά...μην βρεθείς στον πάτο να κάνεις μπουρμπουλήθρες!!!!

Καταλαβαίνω πως ειναι καλοκαίρι και όσο να πεις η διάθεση ανεβασμένη..αλλά (οδηγός προς επίδοξα καμάκια) ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν ενοχλούμε μάνα με παιδιά κάτω των 18 ετών (από 18 και πάνω συνήθως σπουδάζουν όποτε υπάρχουν κάποιες στιγμές ηρεμίας-άλλωστε εκεί βλέπεις και λίγο την μαμά σου όποτε δεν πλησιάζεις)..Ξέρεις τι έχει τραβήξει αυτή η γυναικά από το πρωί που άνοιξε τα μάτια της;(αν κατάφερε τελικά να ριμαδικοιμηθει το μισό βραδυ)..Μην πλησιάζεις...τζιζζζζζζζζζζζ...ειναι καζάνι που βράζει...Βεζούβιος και άμα σε πάρει θα σε σηκώσει και θα σε στείλει σε άλλη παραλία...Ποτέ μην μπαίνεις ανάμεσα σε μια μάνα και στην ηρεμία της...δεν θα ευθύνεται εκείνη για ότι πάθεις!!!Πολύ ωραίο το φλερτ και το πείραγμα αλλά στην φάση που είμαι προτιμώ να το βιώνω ως τηλεθεατρια όταν ξαναβλέπω τον Σταμάτη να τραγουδάει επάνω στο καράβι (με το απαράδεκτο μαγιό -Ρε Σταμάτη....ρε Σταμάτη)...Δεν λέω ότι μεγάλωσα μαναμ απλά δεν με ενδιαφέρουν όλα αυτά...δεν με αφορούν. Βέβαια ποτέ δεν με αφορούσε να κάνω γνωριμίες στις αμμουδιές με φόντο το απέραντο γαλάζιο και τα κοχύλια..Παραλία για μένα θα πει διάβασμα,χαλάρωση,μουσική και η παρέα μου,παιχνίδια με τα παιδιά και ήλιος,αυτός ο υπέροχος ελληνικός ήλιος που δεν υπάρχει πουθενά αλλού...άλλωστε like here nowhere γι αυτό ...πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία!!!!(και καλοκαίρι χωρίς Ημισκούμπρια δεν γίνεται)!!!

 Ακολουθεί κοινωνικό μήνυμα:

Όχι καμάκι
όχι γαμπροί σε θάλασσες και ακτες!
Για να μπορούμε να χαιρόμαστε την θάλασσα και αυτό το καλοκαίρι!!!!



*Η ανάρτηση έχει καθαρά χιουμοριστικό χαρακτήρα!



Blogging tips