Γάτα με...καπέλο.

Κλείνω σχεδόν 2 χρόνια που έμαθα να πλέκω με βελονάκι.Έχω φτιάξει σκουφάκια, κουκλάκια, διακοσμητικά σεμεδακια...κάλτσες.Γενικά έχω φτιάξει πολλά,πάρα πολλά...Μια καινούρια πρόκληση ήρθε όμως στις αρχές του καλοκαιριού...Μια καινούρια φίλη μου ζήτησε να της πλέξω ένα καπέλο...και μάλιστα για γάτα...Ναι καλά διάβασες...για γάτα!

Να το και το καπέλο φορεμένο από την χνουδωτή κυρία!!!

Γεμάτο χρωματιστά λουλούδια για καλοκαιρινές εμφανίσεις!

Να σου παρουσιάσω την Μιμίκα,μια γάτα όχι μόνο με πέταλα αλλά και με δροσερά γούστα.Η λατρεμένη Μιμίκα ξεκίνησε τα μπάνια της στην θάλασσα και ένα δροσερό ανάλαφρο καπέλο είναι ότι χρειάζεται γιατί μπορεί μεν να είναι γατόνι αλλά ο ήλιος δεν αντέχεται!!!

Η αλήθεια είναι ότι την δημιουργία του καπέλου  την απόλαυσα πολύ,η Μιμίκα με εντυπωσίασε τόσο που ήθελα το τέλειο για εκείνη...μια γάτα που λατρεύει το νερό και κυρίως κολυμπάει στην θάλασσα,ένα τόσο ξεχωριστό πλάσμα που ακυρώνει όλα όσα ξέραμε για τα λατρεμένα τετράποδα δεν θα μπορούσε παρά να κάνει ξεχωριστές εμφανίσεις στην πλαζ...

 Το πλεκτό καπελάκι της Μιμίκας λίγο πριν φτάσει σε εκείνη!!!

Δημοτικό-Μαμά = 3-0

Κοίτα να δεις που με εκνευρίζει η ησυχία...Και εκεί που έλεγα ότι με την αρχή της σχολικής χρονιάς όλα θα μπούνε σε μια σειρά...ήρθαν τα πάνω κάτω.Τρίτη μέρα σήμερα και η κιμπρίπισα μου δηλώνει σε όλους περιχαρής πρωτάκι!Όπου πηγαίνουμε λέει για τα καπλαντισμένα βιβλία της και τα τετράδια της...και τα μολύβια της και την τσάντα της...κάτσε λίγο κοριτσάκι μου, μην τα λες έτσι...η μαμά είναι σε κρίσιμη ηλικια.Που πας? Πως πας? Δηλαδή και εμένα που με αφήνεις?Που είναι εκείνο το συνεχές..μαμά πεινάω,μαμά θέλω χυμό,μαμά κοίτα τι ζωγράφισα,μαμά το ένα...μαμά το άλλο..Τι νενικήκαμεν???

 

Κι όμως..3 μέρες στο καινούριο της σχολείο με τα βιβλία και τα τετράδια της,με τον καινούριο δάσκαλο,ήταν αρκετά για να κερδίσουν..Δημοτικό vs Μαμά σημειώσατε 3-0 το σκορ...Πφφφ εεε τώρα εδώ που τα λέμε έτσι είναι το πιο σωστό.Μεγαλώνει και ανακαλύπτει ένα κόσμο που όσο και να θέλω δεν μπορώ εγώ να της τον γνωρίσω,πρέπει να τον ανακαλύψει μόνη της.

Περάσαμε ένα υπέροχο καλοκαίρι και τώρα ήρθε η στιγμή που περιμέναμε..να χωθούμε στα σχολικά βιβλία και να κάνουμε την πρώτη μας βουτιά στην γνώση!

Αυτές τις 3 μέρες που έρχεται όλο ζωηράδα να μου πει τι έμαθε ή πως έγραψε το όνομα της εγώ την σκέφτομαι να τρώει παγωτό γεμάτη αυτοκόλλητα τατουάζ και να κάθεται με το ένα χέρι στην μέση κάνοντας την στάμνα λέγοντας μου όλο μπλαζέ ύφος..."μαμά μήπως να βάλουμε ένα δέντρο εδώ?"...

Την σκέφτομαι στην τραμπάλα,την τσουλήθρα,την αιώρα που ανέβαιναν με τον αδελφό της και κάθονταν με τις ώρες...Παιχνίδια με τα φτυαράκια,πότισμα τα λουλούδια μας,τα μανταλάκια που τα έκαναν παιχνίδι και κάθε βράδυ να μάζευα ένα ένα!!!

Τα αμέτρητα κουβαδάκια που γέμιζαν με νερό και μέσα κολυμπούσε ότι μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους.(όλα τα παιχνίδια μας με τόσο πλύσιμο ήταν το λιγότερο αποστειρωμένα!!!!)

Ναι περάσαμε ένα υπέροχο καλοκαίρι με πολλές ζωγραφιές και κατασκευές..Ένα βράδυ μάλιστα η Ελένη μεταμορφώθηκε σε μούμια για χάρη της μάσκας που φτιάξαμε!(και τι μούμια...δεν τολμάς να τα βάλεις μαζί της...εκείνο τα λεπτά το μουγκρητό έπεσε σύννεφο...δεν μπορείς να φανταστείς).

Κάθε μέρα διαφορετική...μοναδική μα τα περισσότερα απογεύματα σχεδόν ίδια. Όλα τα παιχνίδια πηγαίναν στην άκρη και ένα μεγάλο κουτσό ζωγραφιζόταν κάτω στο τσιμέντο...και όχι μέχρι το 8 ή το 10...ένα κουτσό τεράστιο...που μικρά πάτουσάκια χοροπηδούσαν μέσα στα τετράγωνα κάνοντας με και μένα ξανά παιδί!!!(όχι ότι έναν παλιμπαιδισμό δεν τον έχω!!!)

Τελικά χαίρομαι που πέρασε το καλοκαίρι...χαίρομαι που κλείσαμε άλλο ένα κεφάλαιο στην ζωή μας και ήμαστε δυνατοί και υγιείς να ανοίξουμε ένα άλλο...Μπορεί τα μαγιό μας να αντικατασταθούν από μαρυμάνικα μπλουζάκια και φόρμες ή τα κουτιά των παιχνιδιών να μείνουν λίγο μόνα αφού τα βιβλία και τα τετράδια θα πρωταγωνιστούν στην ζωή μας, όμως ήμαστε καλά και γεμάτοι με τις υπέροχες αναμνήσεις του καλοκαιριού πάμε να μάθουμε τον κόσμο!Και το επόμενο καλοκαίρι θα έχουμε να πούμε πολλές,πάρα πολλές ιστορίες στους φίλους μας εκεί!!!

Τελικά δέχομαι την ήττα!!!Ας μεγαλώσεις και εσύ... θα πανηγυρίσω όλες τις νίκες σου την χρονιά που θα ζήσουμε...γιατί μπορεί εσύ να έχεις γίνει πλέον μαθήτρια αλλά κρατάω τον άσσο στο μανίκι μου...για μένα θα είσαι πάντα η μικρή κιμπρίπισα...και σου υπόσχομαι ότι δεν θα μεγαλώσεις στα μάτια μου ΠΟΤΕ!!!

Η ντροπή πονάει περισσοτερο.

Πως είναι να πέφτεις θύμα κακοποίησης? Πώς είναι άραγε αυτές η αλυσίδες που κρατάνε μια γυναίκα δέσμια μια άρρωστης κατάστασης? Ακούμε για την τάδε του τάδε που την χτυπάει ο άντρας της ή ο φίλος της και λέμε.."μα καλά είναι χαζή,γιατί κάθεται" ή άλλες είναι πιο τολμηρές..."αν τον είχα εγώ θα τον έκανα κομμάτια"...είναι όμως έτσι?Είναι τόσο εύκολο να βγάλεις τα καρφιά σου ένα ένα και να κατέβεις από τον σταυρό του μαρτυρίου? Η Σοφία έζησε την κακοποίηση για χρόνια ώσπου ξαφνικά κάτι άλλαξε...τι ήταν αυτό?..εκείνη,άλλαξε εκείνη...

"Χρόνια ξύλο..πολύ ξύλο.Χωρίς λόγο,άλλωστε δεν πιστεύω ότι υπάρχει λόγος για να χτυπήσεις κάποιον.Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω αν τον αγαπούσα ή αν τελικά δεν αγαπούσα τον εαυτό μου που τα πρώτα χρόνια πέρασαν χωρίς να δίνω σημασία στις προσβολές που δεχόμουν μπροστά στους άλλους. Χαζογελούσα και έλεγα από μέσα μου ότι "την είπε την βλακεία του και πάλι". Θύμωνα και μετά από την συγνώμη νόμιζα πως το ξεχνούσα.Δεν το ξεχνούσα όμως ούτε και εκείνος,απλά προετοιμαζόταν.

Θυμάμαι ήταν τα γενέθλια μου κ απλά επειδή δεν του έδωσα ένα τσιγάρο με έκανε κουρέλι. Με έριξε κάτω από τις σφαλιάρες και τις μπουνιές κ με έσερνε στο σπίτι από τα μαλλιά.Ούτε θυμάμαι πόση ώρα με χτυπούσε. Θυμάμαι όμως πως έκαιγε όλο μου το σώμα..Μια άλλη φορά έτρεξα να για να μην με πιάσει και όπως έκλεισα την πόρτα,ήταν από αυτές που στην μέση είχανε τζάμι, πέρασε το χέρι μου από το γυαλί κάνοντας το κομμάτια,φοβήθηκα οτι τα γυαλιά τον έκοψαν και μεχρι να δω αν μάτωσε κάπου εκείνος πέρασε μέσα από την σπασμένη πόρτα και μετά από λίγο θυμάμαι μόνο τον ήχο που έκαναν οι μπουνιές του στο σώμα μου.

Μια φορά όμως την γλίτωσα.Είχα σπάσει το πόδι μου και έτρεξα με τον γύψο και τις πατερίτσες στις σκάλες και του ξέφυγα.Εκείνη την φορά νίκησα. Πότε δεν έκλαιγα μπροστά του.Αυτό μισούσε σε μένα. δεν θα του έκανα ποτέ το χατίρι να κλάψω μπροστά του γιατί εκείνες τις στιγμές εγώ ήμουν η δυνατή που άντεχα τον πόνο ενώ εκείνος δεν άντεχε τον ίδιο του τον εαυτό.Λίγος,μικροσκοπικός,έπρεπε να με ταπεινώσει για να γίνει κάτι περισσότερο από μένα...

Θυμάμαι ντρεπόμουν πολύ τις φίλες μου τους φίλους μου.Κάποια στιγμή κάποιος από την παρέα μου είχε προσέξει τις μελανιές μου.Για κάποιο λόγο του είχε φανεί λίγο παράξενο να φοράω μακρυμάνικη ζακέτα ντάλα ήλιο Ιούνιο μήνα...Μόλις του είπα τι είχε γίνει ήθελε να με βοηθήσει..μακάρι να ήταν τόσο έυκολο.Πόσες φορές πήγα στο νοσοκομείο γιατί ζαλιζόμουν...διασειση έλεγαν μια ελαφρά διασειση. Που να ήξεραν..Μόνο κάποια στιγμή πήγα στο νοσοκομείο,είχε προηγηθεί προ ημερών ένα καλό ξύλο, και εκεί κατάλαβαν ότι κάτι μου συνέβη.Είχα κάτι κατακόκκινες τεράστιες μελανιές στα πόδια..είχαν σπάσει φλέβες από τα χτυπήματα και είχα μια μικρή αιμορραγία...Έφυγα σαν τον κλέφτη όταν ο γιατρός ήθελε να τηλεφωνήσει στην αστυνομία...μήπως όμως τελικά θα έπρεπε να καταγγείλω τον αδελφό μου?

Κι όμως δεν ήταν σύντροφός αυτός που με αγαπούσε τόσο πολύ αλλά ο ίδιος μου ο αδελφός. Χτυπούσε και μετά ζητούσε συγνώμη. Ο πατέρας μου είχε πεθάνει όταν ήμουν πολύ μικρή και η μαμά μου δούλευε σε βιοτεχνία ατελείωτες ώρες.Άρχισα πολύ να της πω τι πραγματικά συνέβαινε. Δεν θα ήθελα να είμαι στην θέση της ,το ένα της παιδί θύτης με θύμα το άλλο της παιδί. Ποίο δάχτυλο να κόψεις? Όταν έμαθε τι πραγματικά περνούσα αυτά τα χρόνια είχα ήδη φύγει ,αν και δεν ξέρω αν τελικά πραγματικά κατάλαβε πόσο πόνεσα.

Ακόμη και τώρα που σου τα γράφω θυμάμαι εκείνο το κάψιμο που μου άφηναν οι μπουνιές και οι κλωτσιές του. Και έλεγα από μέσα μου..."λίγα λεπτά και θα μουδιάσεις δεν θα νιώθεις τίποτα" και όντως μετά από λίγο δεν ένιωθα..Ήμουν μια ξεφτιλισμένη............. όπως με χαρακτήριζε καθώς με χτυπούσε και ας ήμουν η αδελφή του.Πάντα οι άλλοι είχαν μεγαλύτεροι αξία.Μια φορά σε μια ταβέρνα μου φώναξε τόσο δυνατά βρίζοντας με χυδαία που όλο τα μαγαζί γύρισε και με κοίταξε.Κάποιοι από αυτούς γέλασαν κιόλας.Ένα Σαββατοκύριακο σε ένα κάμπινγκ τύφλα σουρωμένος με έβριζε χυδαία και ουριαζε...είμαι σίγουρη ότι απολάμβανε το να βγαίνουν όλοι κ να κοιτάνε. Είναι άσχημο να περπατάς με τα μάτια καρφωμένα στο πάτωμα.Είναι άσχημο να περπατάς και να ντρέπεσαι...αυτή η ντροπή πονάει περισσότερο..

Είμαι πλέον πολύ μακρυά..για χάρη της μαμάς μου κάνω ότι δεν θα θυμάμαι.Δεν μπορώ να τα ξεχάσω όμως. Ήμουν εντυπωσιακή,έξυπνη, το κορίτσι που τα είχε όλα,που είχε πολλές παρέες. Κανείς δεν ήξερε ότι ήμουν ένα σκουπίδι για τον ίδιο μου τον αδελφό. Και λίγοι είναι αυτοί που το έμαθαν. Ναι έπεσα και εγώ θύμα κακοποίησης.Ο αδελφός μου με χτυπούσε βάναυσα για πολλά χρόνια. Δεν έφταιγα,δεν έφταιξα ποτέ.Δεν θέλω όμως να τον κρίνεις,ίσως τελικά γι αυτό που είναι να μην φταίει ούτε και αυτός. θα σου πω όμως ότι η ντροπή που ένιωθα όταν ήμουν μόνη μου στο δωμάτιο μου πονούσε ακόμη περισσότερο από ότι το σώμα μου.Θα σου ζητήσω να μην πεις απολύτως τίποτα για το τι θα έκανες εσύ.Εσύ δεν είσαι εγώ,δεν περπάτησες στα παπούτσια μου,νομίζεις ότι θα έκανες κάτι,δεν το έζησες και δεν έχεις κανένα δικαίωμα να κρίνεις κανέναν.Θα σου πω όμως πως την επόμενη φορά που θα δεις κάποιον να φέρεται άσχημα σε μια γυναίκα ή ένα παιδί να μιλήσεις.Θα σου ζητήσω την ημέρα των κακοποιημένων γυναικών να μην κοινοποιείς φωτογραφίες υποστήριξης αλλά όταν θα δεις μια γυναίκα να γίνεται σκουπίδι να πας και να σταθείς δίπλα της.Μια γυναίκα που έχει βιώσει την κακοποίηση το μόνο που θέλει είναι να νιώσει ότι είναι δυνατή...ότι μπορεί και ότι αξίζει την ελευθεριά της...και αυτό μπορείς να της το χαρίσεις εσύ απλά με μια λέξη...δεν είναι μόνη,κανείς δεν είναι μόνος...αυτό σου ζητώ...όταν θα ξανά δεις μια γυναίκα σαν εμένα μην φύγεις ψιθυρίζοντας "αν το έκανε σε μένα θα τον σκότωνα"..βοήθησε την να ζήσει ελεύθερη!"

Δεν έχω λόγια πραγματικά.Σόφια σε θαυμάζω.Νιώθω λίγη μπροστά σου.

Σε ευχαριστώ!

Τηλέφωνα βοήθειας και μονάδες για κακοποιημένες γυναίκες

 

 

Εμπρός στρούμφ,γρήγορα στις τάξεις μας για μάθημα!

Εσείς θυμάστε την πρώτη σας μέρα στο σχολείο?...εγώ όχι (το να θυμόμουν θα ήταν το περίεργο)..Σήμερα και επίσημα ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά για τα μικρά μας...ένας καινούριος κόσμος θα ξεδιπλώνεται μέρα με την μέρα.Η γνώση θα τους ανοίγει σαν μικρά μικρά παραθυράκια και τα παιδιά μας θα ρίχνουν μια ματιά στον ατελείωτο κόσμο μας.Καινούρια πράγματα,εικόνες,καινούριοι φίλοι.Στο σπίτι ξανά μπαίνουν οι ξύστρες και τα μολυβάκια τους..τετράδια κενά που περιμένουν να γεμίσουν...

Δεν είναι μόνο τα παιδάκια μας που ξεκινούν έναν καινούριο κύκλο στην ζωή τους.Αρχίζει κ μια καινούρια σχολική χρόνια για εμάς τις μαμάδες..και ίσως εμείς να ήμαστε πιο ευάλωτες από τα παιδιά μας.Διαβάσματα,υποχρεώσεις,δραστηριότητες...εμπρός καλά μου ποδαράκια με λίγα λόγια. Όμως σκέψου μπροστά στο βουνό που υψώνεται μπροστά σου πως κάτι νέο,όμορφο και υπέροχο έρχεται και αυτόν τον νέο κόσμο θα τον περπατήσεις παρέα με το πιο όμορφο πλάσμα στην ζωή σου!!!

Καλή σχολική χρονιά σε όλους παιδιά,γονείς και δασκάλους!!!

59+1 τυχαία πράγματα που δεν ξέρεις για μένα.

Σήμερα ήταν ένα υπέροχο πρωινό!Διάβασα 14 αναρτήσεις για τις μαμάδο-bloggers που παρακολουθώ τόσο καιρό και το ωραίο είναι ότι τις απόλαυσα μια προς μια όλες.Τι υπέροχη ιδέα πόσα όμορφα πράγματα έμαθα για τους ανθρώπους πίσω από τα blogs...Και φυσικά ζήλεψα και αποφάσισα να μπω και εγώ στον χορό!Ξεκινάω λοιπόν...

1. Είμαι γεννημένη τον Μάιο του 1981 (το κορίτσι του Μάη που λένε) ,στην Θεσσαλονίκη (σε λέω).Χαρακτηριστικός αλλοπρόσαλλος κυκλοθυμικός δίδυμος (πάλι καλά έχω ωροσκόπο ζυγό και σώζομαι).
2. Με φωνάζουν Δέσποινα (η οικογένεια μου) και Πέννυ (οι φίλοι μου) ενώ ως και τα νήπια με φώναζαν Πέπη (έχω πολλά ονόματα κάτι σαν Ισπανίδα πριγκιπισσα ένα πράγμα).
3. Είμαι αμνήμων! (η μνήμη δεν είναι το δυνατό μου σημείο γι αυτό η ατζέντα και τα post-it είναι το οξυγόνο μου).
4. Πάσχω από διαταραχές ύπνου (υπάρχουν διαστήματα που κοιμάμαι κ 2 ώρες).
5. Δεν μπορώ να αντισταθώ στην μαγιονέζα (τρώω μαγιονέζα σχεδόν με τα πάντα).
6. Κάπνιζα 19 ολόκληρα χρόνια φανατικά και με θράσος και εδώ και 2,5 χρόνια το έχω κόψει (Με τεράστια επιτυχία κ δεν σκοπεύω να το ξανά αρχίσω)!
7. Δεν πίνω καθόλου αλκοόλ (περίπου 5 χρόνια τώρα).
8. Πίνω τον καφέ μου μέτριο (με στέβια) ελαφρύ,αχτύπητο (κάπου στους 7-8 καφέδες την ημέρα-ο άντρας μου λέει ότι είναι νερό με μια ιδέα καφέ ΚΑΙ ΕΊΝΑΙ).
9. Λατρεύω την ροκ μουσική.Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τους ροκάδες μου.
10. Θαυμάζω πολύ τον Βλάσση Μπονάτσο (εξού και το όνομά του blog μου) τον Δημήτρη Πουλικάκο , Κώστα Ζουράρη. και τον Frank Sinatra.
11. Ο Paulo Coelho είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας και το αγαπημένο μου βιβλίο "Το ημερολόγιο ενώς μάγου" όπου με επηρέασε σε μεγάλο βαθμό.
12. Δεν συνηθίζω να διαβάζω βιβλία γιατί δυστυχώ δεν τα θυμάμαι.
13. Δεν ακούω σχεδόν ποτέ ραδιόφωνο και αν το κάνω είμαι πιστή μόνο στον 89 Rainbow.Όμως λατρεύω το youtube
14. Τρελαίνομαι για τις ταινίες του Tim Burton 
15. Έχω εμμονή με  τον Κόμη Δράκουλα και θα ήθελα να είμαι η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων.
16. Από τα 13 μου αλληλογραφούσα με 24 άτομα από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό τους όποιους ταξίδεψα για να γνωρίσω από κοντά ,με κάποιους εχω κρατήσει επαφές ακόμη και τώρα( και η εποχή αυτή μου λείπει πολύ)
17. Οι γονείς μου χώρισαν το 1995 και από το 1997 δεν έχω καμιά επαφή με τον πατέρα μου.Μου πήρε πολύ καιρό να ξεπεράσω ότι ο πατέρας μου απλά δεν θέλει να είναι στην ζωή μου.
18. Έχω έναν μεγαλύτερο αδελφό με τον οποίο δεν ταιριάζουμε καθόλου.
19. Η μαμά μου είναι η δύναμή μου.
20. Ποτέ δεν ονειρευόμουν να κάνω παιδιά κ οικογένεια.
21. Νανούριζα τα παιδιά μου με Βασίλη Παπακωνσταντίνου,Τζίμη Πανούση και συνθήματα του Παοκ.
22.  Τα τελευταία χρόνια άρχισα να φοράω κι άλλα χρώματα εκτός το μαύρο.
23. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη και χαρούμενη αν και τις περισσότερες φορές νομίζω πως νιώθω θλίψη.
24. Είμαι απόλυτη κυρίως σε ότι αφορά σεβασμό,ευγένεια,αξιοπρέπεια...
25. Υποστηρίζω την ειλικρίνεια και όχι την αγένεια ( όπως πολλοί πλέον έχουν βαπτίσει την αγένεια τους ειλικρίνεια)
26. Όταν θαυμάζω κάτι το λέω ( σε σημείο που με έχουν παρεξηγήσει κιόλας,ειδικά σήμερα αν πεις σε κάποιον "είσαι πολύ όμορφος" θα νομίσει ότι τον δουλεύεις).
27. Δεν ζηλεύω τα αγαθά κανενός,αντιθέτως χαίρομαι με την επιτυχία και την χαρά του άλλου.
28. Αυτό που λέω είναι αυτό που εννοώ και δεν εννοώ τίποτα πίσω αυτό που λέω.
29. Δεν λέω ψέματα γιατί και να πω θα ξεχάσω τι είπα.
30. Μου αρέσει να γνωρίζω ανθρώπους αλλά δυστυχώς δένομαι εύκολα μαζί τους και την πατάω (ειδικά ο περασμένος χειμώνας ήταν το κάτι άλλο).
31. Αν ξεγράψω έναν άνθρωπο δεν υπάρχει καμία απολύτως πιθανότητα να ξανά μπει στην ζωή μου(δεν με συγκινεί απολύτως τίποτα μετά είναι σαν να κατεβάζω διακόπτη)
32. Δεν συγχωρώ απλά δεν ασχολούμαι (δεν είναι δική μου δουλεία η συγχώρεση).
33. Δεν λέω συγνώμη (κάνω όμως τα πάντα για δείξω την συγνώμη μου και αυτό το θεωρώ πιο σημαντικό).
34. Λέω πάντα ευχαριστώ,όχι από συνήθεια αλλά γιατί πιστεύω πως ότι είναι το λιγότερο που μπορείς να πεις σε κάποιον που αφιέρωσε λίγο χρόνια για σένα.
35. Είμαι πολύ νευρική.Σε σημείο που ανεβάζω πίεση.
36. Είμαι ετοιμόλογη.
37. Δεν έχω απωθημένα και κόμπλεξ (πιστεύω ότι έως τώρα ήμουν πολύ τυχερή ώστε να κάνω όσα ήθελα μέχρι τώρα και έχω αποδεχτεί πλήρως αυτό που είμαι προσπαθώ όμως να γίνω καλύτερος άνθρωπος).
38. Δεν με ενδιαφέρει τι λένε οι άλλοι για μένα. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος που "λέει" δεν έχει να πει κάτι καλό για κανέναν.
39. Σιχαίνομαι τους εξυπνάκηδες (αυτούς που τα ξέρουν όλα και πάντα έχουν άποψη για όλα) και τους ανθρώπους που έχουν τουπέ.
40. Λατρεύω τις Ελληνικές λέξεις (και πολύ συχνά διαβάζω το λεξικό για να μάθω καινούριες).
41. Δεν φοράω αξεσουάρ,αν και εχω άπειρα δεν φοράω σχεδόν ποτέ και είναι σπάνιες οι φορές που δεν θα τα βγάλω λίγα λεπτά αφού βγω από το σπίτι.
42. Με ύψος 1,78 φοράω 42 νούμερο παπούτσι.
43. Είχα 76 ζευγάρια γόβες (τα χάρισα όλα όταν αποφάσισα να μην ξανά φορέσω ψηλοτάκουνα πριν 6 χρόνια).
44. Έχω μια χρόνια πάθηση στα γόνατα (μετράω ένα χειρουργείο με ορθοπλαστικη-μοσχευμα κτλ).
45. Φοβάμαι τους κλόουν.
46. Με θλίβουν πολύ τα καρουζέλ.
47. Τρελαίνομαι για τατουαζ και πίρσινγκ..και εχω αρκετά.
48. Κρίνω τους άλλους από την συμπεριφορά και όχι από την εμφάνιση.
49. Όταν κάποιος μου κάνει κακό το αναλύω πολύ στο μυαλό μου (κάτι που μου κάνει μεγαλύτερο κακό)
50. Πολλές φορές πιάνω την βούρτσα των μαλλιών ή το τηλεκοντρόλ και κάνω την τραγουδίστρια σε ροκ συναυλία ενώ καθημερινά θα ρίξουμε έναν χορό στο σπίτι ( ή και στον δρόμο δεν έχω θέμα).
51. Γιορτάζω 21 Νοεμβρίου και όχι 15 Αυγούστου.
52. Μου αρέσει να ράβω τα ρούχα μου γιατί ποτέ δεν βρίσκω κάτι να μου αρεσει 100%
53. Κάνω δώρα στους φίλους μου ή στους ανθρώπους που εκτιμώ χωρίς λόγο,απλά γιατί θέλω.
54. Παρατηρώ τους ανθρώπους για να μάθω από αυτούς.
55. Πιστεύω πως όταν προσπαθείς κάνεις τα πάντα και γι αυτό έχω μάθει ότι θέλω να κάνω να το κάνω μόνη μου,ακόμη και όταν χρειάζεται να χειριστώ εργαλεία όπως τρυπάνια ή σεγα.
56.  Όταν πηγαίνω διακοπές στο εξοχικό μας μεταφέρω τα πράγματα που θέλω με φορτηγό!
57. Κάνω συλλογή από φωτογραφικές μηχανές και λατρεύω τις φωτογραφίες.
58.  Θα ήθελα το 24ωρο να έχει περισσότερες ώρες (δεν προλαβαίνω να κάνω αυτά που σκέφτομαι)
59. Το πρώτο ταξίδι μου στην Νέα Υόρκη ήταν μια εμπειρία που γύρισε τον κόσμο μου ανάποδα και με άλλαξε πολύ.
60.  Το τελευταίο είναι αφιερωμένο σε όλου όσους γνώρισα τον τελευταιο καιρό. Νιώθω τυχερή και ευγνώμων που έπεσα επάνω στα blogο-γκρουπάκια και έμαθα τόσα πολλά, γνώρισα τόσες blogger που θαυμάζω και εκτιμώ,ακόμη και αν δεν τις γνωρίζω προσωπικά.Είναι αφιερωμένο και στους καινούριους φίλους. Γιατί όταν βλέπεις πως στον κόσμο η φαντασία,η δημιουργία και η ειλικρίνεια αναπνέει ακόμα δεν χάνεις την ελπίδα σου...ίσως τελικά αλλάξει αυτός ο κόσμος.

Τι τέλος???αυτό ήταν???αααα θέλω κι άλλο!!! Όμως αυτά ήταν τα 59+1 πράγματα της αφεντία μου...Σας ευχαριστώ για την υπομονή και μην ξεχάσετε όμως να διαβάστε επίσης:

Little Box of Luv 
My little blog
Όταν γεννήθηκα ξανά
Crazytousists Blogging 
Martha is Blogging 
Mamareggina
The spell of mommy
Οι μικρές μου στιγμές
Κάθε μέρα γονείς
Shabby Mommy
blog-o-logies
mama's n' papa's
mommy jammi
Μαμά για σπίτι
Μεγαλώνω,μεγαλώνεις,μεγαλώνει..
2 boys and Hope
Μαμαδοϊστορίες
Shabby Mommy
Busy Mama's Corner
The Bιg Boss
mikromoublog
Καρυδότσουφλο
My little world

Πίσω στο σπίτι.

Σήμερα ήρθαν και οι τελευταίες βαλίτσες στο σπίτι μαζί με...εμάς.Ένιωσα σαν να μπήκα σε άγνωστο σπίτι μετά από 2,5 μήνες.

Σε μια εποχή που οι διακοπές είναι πολυτέλεια για τους περισσότερους,το να μπορείς να απολαμβάνεις το καλοκαίρι σου ξενιαστα είναι πολύ μεγάλο πράγμα... Όχι δεν θα μιλήσω για το καλοκαίρι που πέρασε,ούτε για την μελαγχολία του Σεπτέμβρη. Το τέλος μιας εποχής είναι η αρχή μιας άλλης.. πέρασε ένα όμορφο καλοκαίρι αλλά θα ακολουθήσει ένας εξίσου υπέροχος χειμώνας. Νέες εμπειρίες περιπέτειες..γνώσεις...ένας καινούριος κόσμος ανοίγεται μπροστά μας και με αισιοδοξία ανυπομονώ να τον ανακαλύψω...Δεν στεναχωριέμαι που αδειάζω βαλίτσες (μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας με πραγματικές στεναχώριες)...είμαι ικανοποιημένη που βρίσκομαι γεμάτη από όμορφες στιγμές με τα παιδιά μου.

Πίσω στο σπίτι λοιπόν,με μια γλυκιά καλοκαιρινή γεύση αποχαιρετάμε την εποχή που φεύγει και καλωσορίζουμε αυτήν που έρχεται...Καλώς σας βρήκα...

(ο ανανεωμένος μου τοίχος)